Adalimumab czy iksekizumab? Skuteczność leczenia ŁZS w codziennej praktyce klinicznej

Do tej pory w praktyce klinicznej brakowało szerokich opracowań porównawczych adalimumabu i iksekizumabu oceniających efektywność terapii w warunkach codziennej opieki ambulatoryjnej.

Sytuację zmienia najnowsza, wieloośrodkowa analiza kohortowa opublikowana w „RMD Open” poszerzając wiedzę o długoterminowych wynikach stosowania obu tych substancji.

Do projektu włączono 437 chorych – 42 proc. z nich przydzielono do grupy stosującej adalimumab, a 57 proc. do grupy leczonej iksekizumabem. Co bardzo istotne dla ostatecznych wniosków, populacje te różniły się pod względem wyjściowego zaawansowania schorzenia. Pacjenci zakwalifikowani do terapii adalimumabem częściej prezentowali osiową postać choroby oraz zajęcie paznokci. Z kolei grupę przyjmującą iksekizumab tworzyły głównie osoby z wyższymi stężeniami białka ostrej fazy (CRP), gorszym stanem sprawności ruchowej i historią wcześniejszego, nieskutecznego leczenia innymi preparatami biologicznymi. Skuteczność leczenia oceniano na przestrzeni 12 miesięcy, opierając się na skalach aktywności zmian stawowych (DAPSA) oraz skórnych (PASI).

Roczne obserwacje dostarczyły wysoce satysfakcjonujących rezultatów w obu badanych grupach. Zarówno adalimumab, jak i iksekizumab zapewniły pacjentom bardzo zbliżoną poprawę w zakresie dolegliwości stawowych. Odsetek chorych, u których udało się uzyskać remisję lub zredukować stan zapalny do poziomu minimalnej aktywności choroby, był zbliżony dla obu preparatów.

Zasadniczą różnicę odnotowano natomiast w dynamice ustępowania zmian dermatologicznych – iksekizumab charakteryzował się znacznie szybszym działaniem, przynosząc widoczną redukcję wykwitów już w pierwszych trzech miesiącach kuracji. Autorzy opracowania wyraźnie wskazują, że szansa na pełną remisję zależy w głównej mierze od początkowych parametrów klinicznych, podkreślając ogromną rolę ścisłej personalizacji leczenia w reumatologii.