W artykule dokonano przeglądu badań nad diagnozą różnicową oraz zasadami leczenia dziecięcych postaci
zaburzeń afektywnych dwubiegunowych i deficytu
uwagi z nadruchliwością (ADHD). Systematycznie
prowadzone badania wyraźnie wskazują na odmienny atypowy przebieg zaburzeń afektywnych dwubiegunowych o bardzo wczesnym początku. Występowanie
atypowego fenotypu nie jest rzadkie i zwykle sprawia trudności diagnostyczne. W wielu przypadkach prowadzi to do nieprawidłowości w ocenie klinicznej zaburzeń o charakterze dwubiegunowym i ADHD. Bardzo ważne jest ustalenie, na ile czynniki rozwojowe wpływają na ekspresję objawów w okresie dzieciństwa, dojrzewania i dorosłości oraz czy mamy do czynienia z niezależnym procesem chorobowym w okresie dojrzałości czy z tym samym zaburzeniem w procesie neurorozwojowym. W pracy przeanalizowano też rolę i przydatność badań neuropsychologicznych i neuroobrazowych w diagnostyce różnicowej tych dwóch zaburzeń.