Zaburzenia lękowe są istotnym problemem zarówno w psychiatrycznej praktyce klinicznej, jak i w badaniach naukowych. Występują one u ok. 20% osób w populacji ogólnej. Autorzy niniejszej pracy przedstawiają zagadnienie relacji między jakością współpracy w leczeniu a przebiegiem zaburzeń lękowych oraz wynikami terapii osób cierpiących z ich powodu.

Opublikowano bardzo niewiele danych dotyczących współpracy w leczeniu chorych z zaburzeniami lękowymi, a dostępne informacje nie zawsze są spójne. Wprawdzie doświadczenie kliniczne podpowiada, że jakość współpracy w terapii osób należących do omawianej grupy jest zwykle zadowalająca (a opinia ta znajduje potwierdzenie w wynikach niektórych badań), ale rezultaty niektórych analiz wskazują, iż ryzyko przedwczesnej rezygnacji z leczenia może dotyczyć nawet 50% chorych z zaburzeniami lękowymi. Wskaźniki rezygnacji z leczenia są większe wśród osób korzystających z psychoterapii w trybie ambulatoryjnym niż w ramach hospitalizacji. Dostępne przesłanki świadczą o tym, że jakość współpracy w leczeniu dodatnio koreluje z wynikami terapii poznawczo-behawioralnej stosowanej u chorych z zaburzeniem panicznym. Analogiczne dane dotyczące leczenia zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, zespołu lęku społecznego lub zaburzenia lękowego uogólnionego są niejednoznaczne. Wielu autorów zaleca stosowanie psychoedukacji (niezależnie od rodzaju zaburzenia lękowego) jako najlepszej metody poprawiania jakości współpracy w leczeniu, gdyż „wiedza jest istotnym czynnikiem zmiany”.

Jakość współpracy w leczeniu odnośnie do stosowania leków przeciwdepresyjnych jest raczej niezadowalająca. Występowanie działań niepożądanych jest najczęstszą przyczyną rezygnacji z przyjmowania tych związków lub zmiany leków w tej grupie. Wydaje się, że chorzy ze współistniejącymi zaburzeniami depresyjnymi lepiej współpracują w leczeniu farmakologicznym.