Schorzenia psychiczne o ciężkim przebiegu, które są oporne na leczenie zachowawcze, takie jak zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, depresja czy zespół Tourette’a, obecnie coraz częściej znajdują się w kręgu zainteresowania neurochirurga. Dzieje się tak dlatego, że coraz lepiej rozumie się ich podłoże neuropatofizjologiczne, a także dzięki coraz dokładniejszym technikom obrazowania mózgowia, w tym badaniom czynnościowym, badaniom aktywności określonych obszarów mózgu czy obrazowania dróg nerwowych. Zmienił się również charakter zabiegów neurochirurgicznych, stosowanych w chorobach sfery psychicznej – niesamowity postęp przyniosły metody neuromodulacyjne. Zabiegi z użyciem stymulatora do głębokiej stymulacji mózgu (DBS – deep brain stimulation) zyskują przewagę, dzięki możliwości modyfikacji leczenia w każdej chwili terapii czy definitywnego jej przerwania – wyłączenia stymulatora – w razie takiej konieczności. Obecnie precyzyjnie określonych jest kilka celów w obrębie mózgowia, gdzie potwierdzono skuteczność stosowania neuromodulacji w chorobach sfery psychicznej. Należą do nich przednia odnoga torebki wewnętrznej (OCD, depresja); pole 25. wg Brodmana (depresja); nucleus accumbens (jądro półleżące przegrody) (OCD, zespół Tourette’a, depresja); nerw błędny (depresja). Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie stosowanych metod neurochirurgicznych w leczeniu chorób sfery psychicznej ze szczególnym uwzględnieniem neuromodulacji.