Jadłowstręt psychiczny jest zaliczany do grupy zaburzeń odżywiania związanych z obsesyjnym kontrolowaniem swojej masy ciała oraz ilości spożywanej żywności. To zaburzenie behawioralne dotyczy 1–2% całej populacji i ma tendencje wzrostowe. Etiopatogeneza anoreksji jest złożona, a terapia powinna przebiegać wielokierunkowo. W ostatnim czasie badacze zwracają uwagę na powiązanie objawów chorobowych jadłowstrętu z zaburzeniami funkcji poznawczych. Ważną rolę w terapii jadłowstrętu psychicznego odgrywa diagnostyka neuropsychologiczna, która ma na celu dobór optymalnej terapii dla tej grupy pacjentów. Liczne komplikacje medyczne u pacjentek z jadłowstrętem psychicznym w obrębie ośrodkowego układu nerwowego (OUN) mogą znacząco wpływać na ich postawę zarówno wobec choroby, jak i podjętego leczenia. W pracy przedstawiono przegląd literatury dotyczącej zaburzeń procesów uwagi w przebiegu jadłowstrętu psychicznego. Zaburzenia uwagi obejmują głównie wzrost jej selektywności. Zwiększona selektywność uwagi dotyczy zwłaszcza bodźców związanych z kształtami ciała i żywnością. U osób z anoreksją dochodzi do aktywacji bocznej płaszczyzny zakrętu wrzecionowatego (pole 19 i 37 wg Brodmanna), dolnej kory ciemieniowej (pole 40 wg Brodmanna) oraz bocznej kory przedczołowej (pole 44 wg Brodmanna). Dodatkowo pacjenci z anoreksją charakteryzują się wolniejszym czasem reakcji, mniejszą szybkością motoryczną oraz widocznymi deficytami w zakresie czujności uwagi niż grupa kontrolna. W artykule zaprezentowano wybrane narzędzia neuropsychologiczne stosowane do oceny uwagi.