Leki przeciwdepresyjne są podstawową metodą leczenia depresji, jednak ich częste stosowanie wiąże się z istotnymi ograniczeniami. W ostatnich dekadach zgromadzono liczne dowody wskazujące na istotną rolę zaburzeń rytmów biologicznych w patofizjologii depresji. Z tego względu zainteresowanie budzą terapie chronobiologiczne, których celem jest wywieranie wpływu na układ rytmów okołodobowych. Próby oddziaływania na rytmy biologiczne w terapii depresji można określić jako dążenie do przywrócenia prawidłowego przebiegu rytmu snu i czuwania, przywrócenia i synchronizacji czynników neurohormonalnych, fizjologicznych i poznawczych. Wśród metod chronobiologicznych wyróżnia się terapie farmakologiczne (agomelatyna) i terapie niefarmakologiczne (deprywacja snu, ekspozycja na jaskrawe światło i przesunięcie cyklu sen–czuwanie). Artykuł koncentruje się na niefarmakologicznych terapiach chronobiologicznych. Pomimo że są to metody względnie bezpieczne, tanie i dobrze tolerowane, stosuje się je rzadko. Tymczasem coraz więcej badań potwierdza ich skuteczność, a modyfikacje poszczególnych technik, łączenie ich ze sobą oraz z lekami przeciwdepresyjnymi mogą stanowić alternatywę w leczeniu depresji. W artykule podjęto próbę uporządkowania i usystematyzowania aktualnej wiedzy dotyczącej zasad synchronizacji okołodobowej oraz powiązań między zaburzeniami rytmów biologicznych i depresją. Ponadto opisano poszczególne strategie terapii chronobiologicznych, sposób ich stosowania oraz ewentualne działania niepożądane. Ponadto przedstawiono możliwości łączenia powyższych technik ze sobą i z farmakoterapią. Omówiono także wyniki prac poświęconych ocenie skuteczności i tolerancji poszczególnych metod chronoterapeutycznych.