Niniejsza praca jest poświęcona zdolności mózgu do planowania i jego znaczeniu. Planowanie odbywa się na kilku poziomach trudności zadań i horyzontów czasowych. Zaproponowano istnienie dwóch niezależnych ośrodków przetwarzania informacji, dla których przyjęto nazwy stratega i recenzenta. Układ stratega jest odpowiedzialny za planowanie na najwyższym poziomie złożoności, a układ recenzenta pełni funkcje oceniające. Dokładna lokalizacja anatomiczna stratega i recenzenta nie jest prawdopodobnie możliwa z powodu ich rozproszonego charakteru. Sformułowano hipotezę, iż świadomość jest przestrzenią psychiczną umożliwiającą planowanie w horyzoncie czasowym obejmującym całe życie jednostki lub porównywalnie długie odcinki czasu. Przyjęto, że kontakt pomiędzy poszczególnymi ośrodkami ma charakter nierównowagowy, z dominującym wpływem recenzenta na stratega odbywającym się głównie za pomocą emocji. Między strategiem a recenzentem zachodzi nieustanna interakcja generująca ciągłe napięcie. Nazwano je gradientem stałego niezadowolenia, któremu przypisano rolę swoistego modułu napędowego w psychicznym rozwoju jednostki. Po osiągnięciu pełnego sukcesu w realizacji programów stratega następuje stan satysfakcji z uzgodnienia celów stratega i opinii recenzenta poprzez zmniejszenie gradientu stałego niezadowolenia. Jednak już po pewnym czasie ponownie pojawia się napięcie. Recenzent znów zmusza stratega do opracowywania doskonalszych planów i podejmowania działań. Dokonano próby falsyfikacji zaproponowanej teorii, odnosząc ją do sytuacji życiowych.