Wstęp

Otyłość jest chorobą cywilizacyjną XXI wieku. Częstość występowania otyłości oraz nadwagi wśród dzieci i młodzieży nieustannie wzrasta. Wskaźnik masy ciała (BMI) i wskaźnik talia–biodra (WHR) to metody oceny otyłości zalecane przez WHO. Również wskaźnik talia–wysokość (WtHR), który uwzględnia wzrost, jest jedną z najpopularniejszych metod diagnozowania otyłości wśród dzieci. Nowszym wskaźnikiem diagnostycznym jest FMI (wskaźnik masy tłuszczowej), uwzględniający procent tkanki tłuszczowej pacjenta.

Cel pracy

Porównanie metod oceny otyłości wśród dzieci i młodzieży za pomocą wskaźników: BMI, WHR, WtHR oraz FMI oraz określenie spójności uzyskanych za ich pomocą wyników.

Materiał i metody

Badaniem objęto 195 dzieci w wieku 11–18 lat, od których zebrano dane: wzrost, waga, obwód talii, procent tkanki tłuszczowej. Wyznaczone na podstawie uzyskanych danych wskaźniki (BMI, WHR, WtHR, FMI), wyrażone w SDS (standaryzowanego odchylenia standardowego), porównano za pomocą testu Blanda-Altmana, regresji Passinga-Babloka oraz wykresu górkowego.

Wyniki

Najmniej rozpoznań otyłości wykazało FMI SDS (15,9%), a najwięcej WHR SDS (28,7%). WHR SDS wykazał najmniej zgodne wyniki z BMI SDS. Stwierdzono istotne różnice statystyczne pomiędzy BMI SDS a zarówno FMI SDS, jak i WtHR SDS.

Wnioski

BMI, jako najbardziej akceptowalny wskaźnik otyłości, może być stosowany jako metoda przesiewowa do oceny otyłości. Jednak pacjenci z granicznymi wartościami BMI powinni być badani dokładniej, przy użyciu więcej niż jednego wskaźnika. Zaleca się FMI.