Wprowadzenie

Istnieje istotna korelacja pomiędzy zwiększonym stężeniem cholesterolu LDL (LDL-C) w dzieciństwie a chorobami naczyniowymi w przyszłości. Celem pracy jest ocena skuteczności i bezpieczeństwa wybranych terapii u dzieci z zaburzeniami gospodarki lipidowej.

Materiał i metody

Do grupy badanej włączono 37 dzieci z podwyższonym stężeniem LDL-C (13 chłopców, 24 dziewcząt) w wieku 8.99 ±4.03 roku. Po 6 miesiącach leczenia behawioralnego, grupa została podzielona na G1 (n = 24), która była leczona niefarmakologicznie i suplementami diety i G2 (n =13), leczona niefarmakologicznie i statynami (5–10 mg/dziennie). Analizie poddano: BMI Z-score, cholesterol całkowity (TCh), LDL-C, cholesterol HDL (HDL-C) i trójglicerydy (TG), których stężenia były oceniane kilkukrotnie w trakcie obserwacji.

Wyniki

Stężenia TCh i LDL-C przed leczeniem było istotnie wyższe w G2 niż w G1 (p < 0,001). Dzięki leczeniu różnice te nie były dłużej istotne na ostatniej wizycie. W G1 i G2 stężenia TCh i LDL-C spadły istotnie, istotnie większa redukcja stężenia TCh i LDL-C po leczeniu była obserwowana w G2 niż w G1. Co więcej, w G1 obserwowaliśmy również istotną redukcję stężenia TG po leczeniu (p < 0,05). BMI Z-score nie zmienił się istotnie w badanych grupach w trakcie leczenia. Ponadto w G1 stwierdzono istotną korelację pomiędzy BMI Z-score i HDL-C przed terapią i po leczeniu (r = –0,57, p = 0,009; r = –0,52, p = 0,02, odpowiednio). Taka korelacja była również obecna w G2 po leczeniu (r = –0,67, p = 0,05).

Wnioski

U dzieci z dyslipidemią, niezależnie od jej przyczyny, leczenie statynami jest najbardziej efektywne w redukcji LDL-C. Aczkolwiek, leczenie suplementami diety wpływającymi na profil lipidowy wydaje się również skuteczne i bezpieczne.