Wstęp

Rola móżdżku w regulacji procesów psychicznych stanowi obecnie przedmiot intensywnej debaty. Udar niedokrwienny móżdżku jest relatywnie rzadko stwierdzanym zespołem klinicznym, który może spowodować rozmaite deficyty natury neuropoznawczej. Celem badań była neuropsychologiczna diagnostyka wybranych funkcji poznawczych (tj. wzrokowo-przestrzennych i psychomotorycznych) u osób z wybiórczymi naczyniowymi uszkodzeniami móżdżku, jak również określenie związku lokalizacji tych uszkodzeń ze specyfiką deficytów poznawczych.

Materiał i metody

W badaniach uczestniczyło 14 pacjentów (3 kobiety i 11 mężczyzn) po udarze niedokrwiennym ograniczonym do jednej półkuli móżdżku (7 lewej i 7 prawej). Badania za pomocą testu figury złożonej Reya-Osterrietha i testu tappingu z baterii Halsteada-Reitana przeprowadzano do 30. dnia po zachorowaniu. Grupę kontrolną o podobnej charakterystyce demograficznej stanowiło 28 osób zdrowych, przy czym wartości średnie i odchylenia standardowe ich wyników testowych posłużyły jedynie do przekształcenia wyników surowych uzyskanych przez chorych na postać zestandaryzowaną.

Wyniki

U większości pacjentów po udarze móżdżku stwierdzono nieharmonijnie nasilone dysfunkcje wzrokowo-przestrzenne i spowolnioną motorykę rąk podczas wykonywania palcem wskazującym serii izolowanych ruchów. Poprawnie przypomniana figura Reya-Osterrietha po kilku minutach wykluczyła zaburzenia pamięci wzrokowej. Istotny okazał się związek lateralizacji uszkodzeń móżdżku ze specyfiką ich objawów. Zaburzenia wzrokowo-przestrzenne były charakterystyczne tylko dla uszkodzeń prawej półkuli móżdżku, a oburęczne spowolnienie i dezorganizację ruchową palców rąk stwierdzono po zawale tak lewej, jak i prawej półkuli. Zawałowi lewostronnemu towarzyszyły przy tym najcięższe zaburzenia motoryczne.

Wnioski

Udar móżdżku często powoduje indywidualnie zróżnicowane zaburzenia poznawcze, których kliniczna heterogeniczność wynika z odmiennej, tzn. lewopółkulowej lub prawopółkulowej, lokalizacji zawałów móżdżku.