Odległe korzyści kliniczne terapii uzupełniającej pembrolizumabem u chorych na jasnokomórkowego raka nerkowokomórkowego
Leczenie uzupełniające u chorych na raka nerkowokomórkowego (RCC, ang. renal cell carcinoma) obciążonych wysokim ryzykiem nawrotu choroby po leczeniu chirurgicznym stanowi aktualny standard postępowania.
W wieloośrodkowym, zrandomizowanym badaniu klinicznym fazy III KEYNOTE-564 poddano ocenie zastosowanie immunoterapii pembrolizumabem w charakterze leczenia uzupełniającego u pacjentów po przebytej nefrektomii lub po nefrektomii połączonej z resekcją zmian przerzutowych. Wyniki wcześniejszych analiz okresowych tego badania wykazały, że stosowanie pembrolizumabu prowadziło do znamiennej statystycznie poprawy czasu wolnego od nawrotu choroby (DFS, ang. disease-free survival) w pierwszej analizie okresowej oraz poprawy przeżycia całkowitego (OS, ang. overall survival) w trzeciej analizie okresowej w porównaniu z grupą otrzymującą placebo. Uzyskane dowody kliniczne stały się podstawą do rejestracji pembrolizumabu we wskazaniu do leczenia uzupełniającego u dorosłych pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym z grupy podwyższonego ryzyka nawrotu po zabiegu operacyjnym.
Badanie KEYNOTE-564
Do badania KEYNOTE-564 kwalifikowano dorosłych chorych na ccRCC cechujących się zwiększonym ryzykiem nawrotu procesu nowotworowego po wykonanej nefrektomii lub po zabiegu usunięcia nerki wraz z metastazektomią. Pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 1:1 do dwóch grup badawczych. W ramieniu eksperymentalnym stosowano pembrolizumab w dawce 200 mg podawany co 3 tygodnie, natomiast pacjenci z grupy kontrolnej otrzymywali placebo według takiego samego schematu dawkowania. Podawanie leczenia uzupełniającego kontynuowano przez co najmniej 17 cykli, co odpowiadało okresowi około jednego roku lub spełnienia kryteriów przerwania leczenia. Głównym punktem końcowym badania była ocena czasu wolnego od nawrotu choroby (DFS). Kluczowym drugorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite (OS).
Łącznie zrandomizowano 994 pacjentów, z czego 496 otrzymało pembrolizumab, a 498 placebo. Mediana czasu od randomizacji do odcięcia danych (25 września 2024 r.) wyniosła 70 miesięcy. Pembrolizumab wydłużył DFS w porównaniu z placebo HR wyniósł 0.71 (95 proc. przedział ufności [CI — confidence interval] 0,59–0,86), mediana DFS nie została osiągnięta w ramieniu pembrolizumabu wobec 68 miesięcy w ramieniu placebo, a szacunkowe 5-letnie wskaźniki DFS wyniosły odpowiednio 60,9 proc. i 52,2 proc. OS również uległ wydłużeniu w grupie otrzymującej pembrolizumab (HR 0,66; 95 proc. CI 0,48–0,90); mediana OS nie została osiągnięta w obu ramionach, przy czym szacunkowy 5-letni wskaźnik OS wyniósł 87,7 proc. dla pembrolizumabu i 82,3 proc. dla placebo. Korzyści w zakresie DFS i OS były spójne we wszystkich kluczowych podgrupach.
Pacjenci leczeni pembrolizumabem charakteryzowali się dłuższym czasem do nawrotu (TTR — time to recurrence) oraz przeżyciem bez przerzutów odległych (DMFS — distant metastasis-free survival) niż pacjenci otrzymujący placebo. Wskaźnik ryzyka dla TTR wyniósł 0,69 (95 proc. CI 0,57–0,84), przy medianie TTR nieosiągniętej w ramieniu pembrolizumabu wobec 80,9 miesięcy (95 proc. CI 58,8–NR) dla placebo; odsetek pacjentów bez nawrotu w 5. roku obserwacji wyniósł odpowiednio 63,3 proc. i 54,5 proc. Wskaźnik ryzyka dla DMFS wyniósł 0,73 (95 proc. CI 0,60–0,89), a mediana DMFS nie została osiągnięta dla pembrolizumabu wobec 80,7 miesięcy (95 proc. CI 64,5–NR) dla placebo.
Wyniki czwartej analizy okresowej po 5 latach obserwacji
W artykule opublikowanym w czasopiśmie „Annals of Oncology” przedstawiono wyniki czwartej, zaplanowanej w protokole analizy okresowej badania KEYNOTE-564, przeprowadzonej po minimalnym okresie obserwacji wynoszącym 5 lat. Zgromadzone dane potwierdzają trwanie długoterminowych korzyści klinicznych ze stosowania pembrolizumabu w leczeniu uzupełniającym. U pacjentów z jasnokomórkowym rakiem nerkowokomórkowym z grupy podwyższonego ryzyka nawrotu leczenie pembrolizumabem wykazuje utrzymającą się przewagę nad placebo w zakresie czasu wolnego od nawrotu choroby (DFS) oraz przeżycia całkowitego (OS) w wieloletniej perspektywie czasowej.
Wyniki czwartej analizy okresowej umacniają pozycję leczenia uzupełniającego pembrolizumabem jako standardu postępowania w grupie chorych na jasnokomórkowego raka nerkowokomórkowego o wysokim ryzyku nawrotu.
