Hiponatremia, definiowana jako stężenie sodu poniżej 135 mmol/l, jest jednym z najczęstszych zaburzeń gospodarki elektrolitowej. Diagnostyka różnicowa hiponatremii jest trudna. W pracy przedstawiono 3 przypadki dzieci z przejściową, ciężką hiponatremią (< 125 mmol/l). W diagnostyce hiponatremii istotne jest dokładne zebranie informacji dotyczących ilości oraz rodzaju spożywanych płynów. Należy dodać, że częstym postępowaniem w czasie infekcji jest zwiększenie spożycia płynów w celu zapobiegania odwodnieniu. Trzeba jednak pamiętać o możliwości wywołania zatrucia wodnego u pacjenta spożywającego wcześniej nadmierne ilości płynów hipotonicznych, szczególnie w przypadku narażenia na bodziec nieosmotyczny sprzyjający wydzielaniu wazopresyny, taki jak ostra infekcja lub stres i/lub zmniejszona zdolność wydalnicza nerek. Samo występowanie wielomoczu nie uprawnia do rozpoznania niedoboru wazopresyny argininowej (AVP-D), a zwłaszcza do wdrożenia leczenia desmopresyną przed zakończeniem badań diagnostycznych, szczególnie w przypadku hiponatremii. Desmopresynę można stosować jednocześnie z dożylnym 3-procentowym roztworem soli fizjologicznej jedynie w leczeniu bardzo ciężkiej hiponatremii, aby uniknąć nadmiernej korekcji natremii. U pacjentów po wystąpieniu ciężkiej hiponatremii po normalizacji podaży płynów można zaobserwować wielomocz, jednak ma on charakter przejściowy.