Autorki pracy dokonują oceny demograficznej społeczeństwa polskiego i prognozowanego udziału osób w podeszłym wieku w populacji pacjentów lekarza rodzinnego. Opierając się na danych demograficznych GUS i Eurostatu, podają, że wraz z wydłużaniem się życia rośnie ryzyko zachorowania na choroby typowe dla wieku podeszłego, w tym zaburzenia neuropoznawcze. Autorki wprowadzają rozróżnienie między zaburzeniami neuropoznawczymi związanymi z procesem chorobowym a zaburzeniami mającymi związek z wiekiem i fizjologicznym starzeniem się. Następnie systematyzują i definiują zaburzenia poznawcze, począwszy od związanych z wiekiem (aged-assosiated memory impairment – AAMI) oraz subiektywnym poczuciem pogorszenia pamięci (subjective memory impairment – SMI) przez łagodne zaburzenia poznawcze (mild cognitive impairment – MCI) do zaburzeń neuropoznawczych w chorobach neurodegeneracyjnych. W dalszej części pracy zwracają uwagę na współwystępowanie i różnicowanie zaburzeń poznawczych z zaburzeniami nastroju. Wymieniają zgłaszane skargi i charakterystyczne błędy popełniane przez pacjentów z powyższymi jednostkami chorobowymi. W końcowej części pracy autorki omawiają możliwości i wskazania do przesiewowego badania funkcji poznawczych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej. Omawiają przykłady narzędzi neuropsychologicznych, takich jak Mini-Mental State Examination (MMSE), Montreal Cognitive Assessment (M^oCA), Addenbrooke’s Cognitive Examination (ACE-III), test rysowania zegara (Clock Drawing Test – CDT) oraz Skala Oceny Funkcji Poznawczych dla Lekarza Rodzinnego (The General Practitioner Assessment of Cognition – GPCOG) i Mini-Cog. Pracę kończy konkluzja, że – biorąc pod uwagę dotychczasowe dane i prognozy demograficzne – warto zwrócić uwagę na rolę przesiewowej diagnostyki funkcji poznawczych u pacjentów w podeszłym wieku.