Wstęp: Badania kliniczne osób z różnorodnymi objawami neuropsychologicznymi (np. zaburzeniami pamięci) wykazują dysocjację polegającą na obecności deficytów pamięci deklaratywnej i zachowanych możliwościach przypominania drogą torowania. W dotychczasowych nielicznych analizach pamięci niedeklaratywnej u chorych na stwardnienie rozsiane (SM) wykazano, że torowanie umożliwia aktualizację informacji, które w sposób intencjonalny nie mogą być wydobyte. Sugeruje się zależność pomiędzy skutecznością torowania a klinicznymi cechami SM. Celem badań własnych była analiza skuteczności torowania u chorych na SM w porównaniu z osobami zdrowymi, określenie relacji pomiędzy efektami przypominania a rodzajem torowania oraz zmiennymi klinicznymi (przebiegiem SM i czasem trwania choroby).
Materiał i metody: W badaniach uczestniczyło 27 chorych z prawdopodobnym rozpoznaniem SM i 30 osób z grupy kontrolnej. Badani wykonywali 4 rodzaje zadań torowania, różniących się rodzajem bodźca w fazie prezentacji (prezentacja percepcyjna vs semantyczna) oraz rodzajem torowania (percepcyjne vs semantyczne).
Wyniki: Chorzy na SM uzyskali niższe od osób z grupy kontrolnej wyniki w sytuacji, gdy na etapie prezentacji i torowania wykorzystano bodźce percepcyjne, natomiast na poziomie porównywalnym – w sytuacji wykorzystania bodźców semantycznych (na etapie prezentacji i torowania). Czynniki kliniczne nie modyfikują istotnie wyników, ale chorzy z pierwotnie postępującym przebiegiem SM uzyskali najniższe wyniki w torowaniu percepcyjnym.
Wnioski: W grupie SM występuje zachowane torowanie semantyczne, zaburzone natomiast torowanie percepcyjne. Dyskutowane są mechanizmy trudności w torowaniu percepcyjnym zależne od formy przebiegu choroby oraz metodologiczne aspekty badań torowania.