Cukrzyca typu 1 jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się dysfunkcją komórek  wysp trzustki, co prowadzi do całkowitego braku wydzielania insuliny. Trwale podwyższona glikemia powoduje uszkodzenie naczyń w całym organizmie. Do powikłań mikronaczynio-wych cukrzycy należą: retinopatia, nefropatia i neuropatia. Do powikłań makroangiopatycznych można zaliczyć chorobę niedokrwienną serca prowadzącą do zawału mięśnia sercowego, chorobę naczyń mózgowych mogącą skutkować udarem i chorobę naczyń obwodo-wych. Patogeneza powikłań naczyniowych jest wieloczynnikowa i prawdopodobnie jest wynikiem bezpośredniego działania uszkadza-jącego glukozy na śródbłonek naczyniowy, stresu oksydacyjnego, produkcji sorbitolu i końcowych produktów glikacji. Dokładne zro-zumienie tych mechanizmów mogłoby pomóc klinicystom we wcześniejszym rozpoznawaniu powikłań cukrzycowych i następnie we wprowadzeniu wymaganej terapii w odpowiednim czasie. Określenie markerów cukrzycowych powikłań mikro- i makronaczyniowych u dzieci chorych na cukrzycę typu 1 jest niezwykle istotne. Produkty końcowej glikacji i ich receptory, cytokiny pro- i antyzapalne, en-zymy, takie jak N-acetyl-β-D-glukozaminidaza oraz czynniki wzrostu, są obiektem nieustannych badań. Liczne markery mikroangiopatii cukrzycowej są już poznane i w przyszłości mogą stanowić potencjalny cel terapeutyczny. Niestety, mimo znacznego postępu w zrozu-mieniu procesów, które prowadzą do powstawania powikłań mikro- i makronaczyniowych cukrzycy, wciąż dalsze badania są konieczne.