Inhibitory kalcyneuryny w miejscowej terapii liszaja płaskiego jamy ustnej
Liszaj płaski śluzówki jamy ustnej to przewlekłe schorzenie, które dotyka około 1-2% populacji. Stosowane metody terapeutyczne stanowią zazwyczaj jedynie leczenie objawowe, pomimo dużej liczby leków stosowanych w tej chorobie, brak jest w literaturze jednoznacznych dowodów na wyższą skuteczność jakiejkolwiek metody. Autorzy cytowanego artykułu dokonali porównania skuteczności dwóch miejscowo stosowanych inhibitorów kalcyneuryny- pimekrolimusu i takrolimusu w przypadku opornego na steroidy zanikowo-nadżerkowego liszaja płaskiego śluzówki jamy ustnej.
Autorzy postanowili porównać skuteczność i bezpieczeństwo stosowania miejscowych inhibitorów kalcyneuryny w przypadkach opornego na leczenie liszaja płaskiego śluzówki jamy ustnej. Do 8-tygodniowego, randomizowanego badania z podwójnie ślepą próbą, z 6-miesięczną obserwacją po leczeniu włączono 30 pacjentów. Pacjentów leczono bądź to pimekrolimusem (1% krem) bądź takrolimusem (0,1% maść). Preparaty te stosowano dwa razy dziennie przez 2 miesiące. Każdy pacjent był badany na początku terapii, po każdych 2 tygodniach terapii a następnie co 3 miesiące po zakończeniu leczenia. Analizie porównawczej poddano skuteczność obu preparatów, wskaźnik koszt-efektywność, szybkość redukcji objawów i długość remisji.
Oba preparaty okazały się równie skuteczne jeśli chodzi o kliniczną poprawę, jednak to pimekrolimus w kremie wykazał istotnie większą trwałość efektu terapeutycznego (P=0,031).
Podsumowując, oba preparaty wydają się stanowić terapię z wyboru u pacjentów z opornym na leczenie zanikowo-nadżerkowym liszajem płaskim śluzówek jamy ustnej. Przy porównywalnej skuteczności terapeutycznej, to pimekrolimus powoduje dłuższe i trwalsze remisje. Dalsze prace wydają się być niezbędne do lepszego udokumentowania korzyści terapeutycznych inhibitorów kalcyneuryny w schorzeniach śluzówki jamy ustnej o podłożu autoimmunologicznym.
Oba preparaty okazały się równie skuteczne jeśli chodzi o kliniczną poprawę, jednak to pimekrolimus w kremie wykazał istotnie większą trwałość efektu terapeutycznego (P=0,031).
Podsumowując, oba preparaty wydają się stanowić terapię z wyboru u pacjentów z opornym na leczenie zanikowo-nadżerkowym liszajem płaskim śluzówek jamy ustnej. Przy porównywalnej skuteczności terapeutycznej, to pimekrolimus powoduje dłuższe i trwalsze remisje. Dalsze prace wydają się być niezbędne do lepszego udokumentowania korzyści terapeutycznych inhibitorów kalcyneuryny w schorzeniach śluzówki jamy ustnej o podłożu autoimmunologicznym.
Źródło:
Arduino, P.G., Carbone, M., Della Ferrera, F., Elia,, A., Conrotto, D., Gambino, A., Comba, A., Calogiuri, P.L. and Broccoletti, R. (2014), Pimecrolimus vs. tacrolimus for the topical treatment of unresponsive oral erosive lichen planus: a 8 week randomiz
Arduino, P.G., Carbone, M., Della Ferrera, F., Elia,, A., Conrotto, D., Gambino, A., Comba, A., Calogiuri, P.L. and Broccoletti, R. (2014), Pimecrolimus vs. tacrolimus for the topical treatment of unresponsive oral erosive lichen planus: a 8 week randomiz
Kategorie:
Inne
