Trwałe korzyści w hipotarczycy – wyniki badania III fazy
Według końcowych wyników badania fazy III PaTHway większość pacjentów z niedoczynnością tarczycy leczonych palopegteryparatydem osiągnęła uniezależnienie od suplementacji wapniem i witaminą D. Co istotne, korzyści te utrzymywały się przez ponad trzy lata.
– Końcowe wyniki wykazały wysoki wskaźnik niezależności od terapii konwencjonalnej i normokalcemii, zgodne z wcześniejszymi obserwacjami – powiedział pierwszy autor badania dr Bart L. Clarke z Mayo Clinic w Rochester, Minnesota, podczas prezentacji na ENDO 2026: The Endocrine Society Annual Meeting.
Jak wskazał, do końca badania utrzymano znaczącą poprawę funkcji nerek.
Ograniczenia terapii konwencjonalnej
Hipotarczyca to rzadka choroba charakteryzująca się niewystarczającą produkcją PTH, prowadzącą do hipokalcemii i hiperfosfatemii. Najczęściej jest spowodowana przypadkowym usunięciem przytarczyc podczas operacji szyi.
Badania wykazały, że standardowe leczenie witaminą D i wapniem redukuje objawy niedoboru, jednak nie kompensuje braku endogennego parathormonu (PTH). Wymusza to stosowanie dużych dawek suplementów, co wiąże się z ryzykiem powikłań, takich jak zaburzenia pracy nerek, zwapnienia tkanek miękkich czy nieprawidłowa mineralizacja kości.
Palopegteryparatyd pełni funkcję hormonalnej terapii zastępczej PTH, przywracając równowagę hormonalną niezbędną do regulacji wystarczającego poziomu przytarczyc.
Wcześniej raportowane wyniki randomizowanego, podwójnie ślepego badania III fazy PaTHway wykazały, że większość pacjentów leczonych palopegteryparatydem osiągnęła niezależność od wapnia i witaminy D oraz inne kluczowe korzyści, co pomogło wesprzeć zatwierdzenie leku przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) w sierpniu 2024 roku.
Badaniami objęto 82 dorosłych z niedoczynnością tarczycy. Uczestnicy byli losowo przypisywani do palopegteryparatydu lub placebo podczas 26-tygodniowej podwójnie ślepej fazy, po której następowało przedłużenie otwartej choroby o 156 tygodni.
W trwającym 26 tygodni badaniu 61 pacjentów otrzymywało palopegteryparatyd, a 21 w grupie kontrolnej – placebo. Terapię rozpoczęto od dawki 18 μg na dobę w iniekcjach podskórnych, stosowanej łącznie z konwencjonalną suplementacją wapnia i witaminy D. W obu grupach dawkowanie modyfikowano w zależności od poziomu wapnia w surowicy (wartości skorygowane o albuminy).
Zgodnie z wcześniejszymi doniesieniami, w 26. tygodniu aż 79 proc. pacjentów leczonych palopegteryparatydem utrzymywało prawidłowe stężenie wapnia bez konieczności przyjmowania aktywnej witaminy D lub wysokich dawek wapnia. W grupie placebo wynik ten osiągnęło zaledwie 5 proc. badanych.
Ostateczne wyniki
Spośród 73 uczestników, którzy ukończyli 182. tydzień badania, 96 proc. uniezależniło się od suplementacji wapnia, a żaden nie wymagał przyjmowania aktywnej formy witaminy D. Większość pacjentów (89 proc.) utrzymywała prawidłowe stężenie wapnia skorygowanego o albuminę w surowicy (ze średnią wartością 8,8 mg/dL). Ponadto dobowe wydalanie wapnia w moczu ustabilizowało się już w ciągu pierwszych 26 tygodni leczenia palopegteryparatydem i pozostawało w normie do końca okresu obserwacji.
Wyniki zgłaszane przez pacjentów poprawiły się także w wielu dziedzinach, w tym w funkcjonowaniu fizycznym, poznawaniu oraz codziennych aktywnościach. Korzyści te zazwyczaj ujawniały się w ciągu pierwszego roku i były utrzymywane przez cały okres badania.
