Zagrożenia i czynniki ochronne przy cukrzycowych owrzodzeniach stopy
Wystąpienie zespołu stopy cukrzycowej nierzadko zwiastuje lawinowe pogorszenie ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Aby w pełni zrozumieć skalę tego zagrożenia i zidentyfikować czynniki decydujące o przeżyciu, francuscy badacze przeprowadzili szeroko zakrojoną, ogólnokrajową analizę.
Przeanalizowano historie przeszło 133 tys. dorosłych z nowym owrzodzeniem, w skupiając się na wskaźnikach rocznej śmiertelności. Szczegółowej analizie poddano również rokowania chorych, u których postępujący ciężki stan kliniczny wymusił przeprowadzenie amputacji.
Prawie 15 proc. pacjentów z pierwszym w życiu owrzodzeniem zmarło przed upływem roku. W badanej populacji 3,5 proc. chorych wymagało amputacji, a konieczność wykonania zabiegu okazało się istotnym markerem zagrożenia – w tej podgrupie roczna śmiertelność wyniosła niemal 29 proc. Wśród niezależnych czynników silnie zwiększających ryzyko zgonu wyszczególniono przede wszystkim płeć męską, zaawansowany wiek, owrzodzenia nabyte w warunkach szpitalnych oraz insulinoterapię. Co oczywiste, ogromny wpływ na rokowania miało również współistnienie ciężkich obciążeń ogólnoustrojowych, takich jak schyłkowa niewydolność nerek, choroby układu krążenia, nowotwory czy demencja.
Wyraźny efekt ochronny i wyższe wskaźniki przeżywalności zaobserwowano natomiast u pacjentów stosujących terapię hipolipemizującą oraz u osób przyjmujących nowoczesne leki z grupy agonistów receptora GLP-1. Co ważne, te ostatnie konsekwentnie poprawiały rokowania nawet w najbardziej narażonej grupie po przebytej amputacji. Chorzy, którzy przed wystąpieniem powikłań w sposób regularny korzystali z konsultacji specjalistycznych m.in. u diabetologa czy okulisty, mieli znacząco wyższe szanse na przeżycie.
