Aktywność fizyczna równie korzystna w obniżaniu śmiertelności co zaprzestanie palenia tytoniu

Badaniem w roku 2000 objęto grupę 5738 mężczyzn urodzonych w latach 1923–1932. Czas obserwacji pacjentów wyniósł 12 lat. W tym czasie zmarło 2154 pacjentów z grupy badanej.

Zgłaszany przez pacjentów rodzaj aktywności fizycznej klasyfikowano do jednej z czterech podgrup, tj. brak aktywności fizycznej w wolnym czasie – siedzący tryb życia (np. czytanie, oglądanie telewizji), lekka aktywność fizyczna (np. spacery, jazda na rowerze), umiarkowana aktywność fizyczna (np. uprawianie sportu, cięższe prace w ogrodzie), intensywna aktywność fizyczna (np. ciężki trening sportowy, kilkukrotnie w ciągu tygodnia).
Na podstawie przeprowadzonej analizy wykazano, iż 30 minut aktywności fizycznej dziennie (niezależnie od tego czy była to aktywność intensywna, czy umiarkowana) wiąże się z 40% redukcją śmiertelności. Energiczny wysiłek fizyczny w porównaniu z umiarkowaną aktywnością fizyczną oraz siedzącym trybem życia wiązał się z przedłużeniem czasu życia o 5 lat. Związek pomiędzy regularną aktywnością fizyczną, a zgonem z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz zgonem wynikającym z innych przyczyn był nieznacznie słabszy, ale mimo to nadal istotny statystycznie. Udowodniono również, że zwiększenie intensywności aktywności fizycznej wiązało się z obniżeniem śmiertelności, podobnie jak w przypadku zaprzestania palenia tytoniu.

Reasumując, również w przypadku chorych powyżej 73 roku życia wskazane jest prowadzenie aktywnego trybu życia. Pacjenci intensywnie ćwiczący charakteryzują się znamiennie mniejszą śmiertelnością w porównaniu z chorymi prowadzącymi siedzący tryb życia. Dlatego też, programy zdrowia publicznego powinny zachęcać nie tylko do zaprzestania palenia papierosów, ale również do wdrożenia regularnej aktywności fizycznej przez pacjentów.