Ocena sprawności chorych na spondyloartropatię osiową: wartość kwestionariuszy
123RF
W codziennej opiece nad chorymi na osiową postać spondyloartropatii (axSpA) trudność sprawia rutynowa, a zarazem wiarygodna ocena zaawansowania choroby bez konieczności każdorazowego przeprowadzania czasochłonnych pomiarów w gabinecie.
W przekrojowym badaniu opartym na danych ze szwedzkiego Rejestru Reumatologicznego przeanalizowano ponad 22 tysiące wizyt u 5095 pacjentów z axSpA, oceniając stopień korelacji między kwestionariuszami wypełnianymi przez chorych (PROMs: BASDAI, BASFI, BAS-G) a obiektywnymi wskaźnikami klinicznymi – ruchomością kręgosłupa w skali BASMI oraz stężeniem białka C-reaktywnego (CRP).
Jedynie kwestionariusz BASFI wykazywał istotną korelację z oceną ruchomości w skali BASMI (r = 0,51; pole pod krzywą ROC: 0,74). Najsilniejszy związek z ograniczeniem ruchomości kręgosłupa wykazywały dwa konkretne pytania kwestionariusza BASFI: pytanie nr 5 (wstawanie z podłogi z pozycji leżącej na plecach bez pomocy) oraz pytanie nr 8 (spojrzenie przez ramię bez obracania tułowia).
Jednocześnie żaden z kwestionariuszy wypełnianych przez chorych nie korelował w istotnym stopniu ze stężeniem CRP (r < 0,5).
Kwestionariusz BASFI – zwłaszcza pytania o wstawanie z podłogi i rotację szyi – stanowi wiarygodne narzędzie wstępnego triażu. Taka preselekcja może usprawnić model opieki hybrydowej w axSpA. Należy jednak pamiętać, że brak korelacji z CRP wyklucza opieranie oceny aktywności zapalnej wyłącznie na wywiadzie bez kontroli laboratoryjnej.
Przeczytaj także: „Luki refundacyjne w leczeniu osteoporozy”, „Reumatologia pędzi, system stoi” i „Nowa era w reumatologii: dzięki nowoczesnemu leczeniu pacjenci dostają drugie życie”.
