Ewolucja oporności wirusa RSV
123RF
Wirus RSV stanowi jedną z głównych przyczyn infekcji dolnych dróg oddechowych u niemowląt, a nirsevimab – długodziałające przeciwciało monoklonalne – zrewolucjonizował profilaktykę w tej grupie wiekowej. Mimo wysokiej skuteczności preparatu, naukowcy z uwagą obserwują zjawisko selekcji wariantów wirusa o obniżonej podatności na przeciwciało.
Wieloośrodkowe badanie obserwacyjne POLYRES-2 objęło 1023 niemowląt z infekcją RSV, hospitalizowanych lub leczonych ambulatoryjnie we Francji w sezonie 2024–25. Zespół badawczy poddał sekwencjonowaniu pełne genomy wirusa u 858 pacjentów, porównując profil genetyczny izolatów u niemowląt, które otrzymały nirsevimab, z grupą kontrolną niepoddawaną profilaktyce.
Badanie koncentrowało się na wykrywaniu substytucji w białku F, które są powiązane z opornością (RAS), oraz na weryfikacji, w jakim stopniu zmiany genotypowe przekładają się na utratę podatności wirusa na neutralizację przez nirsevimab.
Analiza wykazała istotne różnice w profilu oporności między typami wirusa: podczas gdy w przypadku RSV-A warianty oporne były rzadkością (1,0%), infekcje RSV-B cechowały się znacznie wyższą różnorodnością i częstością występowania niekorzystnych mutacji.
W grupie RSV-B przełamującej działanie nirsevimabu (ang. “breakthrough”) substytucje związane z opornością zidentyfikowano u 12,5% badanych (23 przypadki). Ponad połowa opornych wirusów RSV-B wykazywała zmiany w obrębie reszty 208 białka F. Ponadto autorzy zidentyfikowali szereg dotąd nieopisanych substytucji (m.in. F:I64V/F:K65E czy F:L204S), które również ograniczają skuteczność nirsevimabu. Zaskakującym odkryciem było wykrycie wariantu opornego niemal rok po podaniu profilaktyki - sugeruje to, że utrzymujące się niskie stężenie przeciwciał w kolejnym sezonie infekcyjnym może sprzyjać dalszej selekcji szczepów o obniżonej wrażliwości.
