Stratyfikacja chorych z ARDS na oddziałach intensywnej terapii
123RF
Naukowcy dowodzą, że identyfikacja podtypów zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) przy łóżku chorego jest możliwa i kluczowa dla prognozowania rozwoju choroby. Zdaniem badaczy to milowy krok w stronę medycyny personalizowanej, która zastąpi dotychczasowe, schematyczne podejście do leczenia.
Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) pozostaje stanem wybitnie heterogennym, w którym standardowe i pozbawione personalizacji podejście terapeutyczne często okazuje się niewystarczające. Choć retrospektywne analizy pozwoliły na wyodrębnienie dwóch odmiennych podtypów zapalnych – hiperzapalnego oraz hipozapalnego – ich identyfikacja w czasie rzeczywistym stanowiła dotąd istotne wyzwanie kliniczne.
Opublikowane na łamach „The Lancet” badanie PHIND podjęło próbę prospektywnej weryfikacji możliwości szybkiej diagnostyki tych podtypów u pacjentów hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii.
W wieloośrodkowym badaniu objęto obserwacją 512 dorosłych pacjentów z ARDS lub ostrą hipoksemiczną niewydolnością oddechową (AHRF). Aby umożliwić szybką diagnostykę, badacze wykorzystali analizatory przyłóżkowe pozwalające na pomiary stężeń IL-6 oraz receptora TNFR1 w osoczu. Wartości te, w połączeniu z poziomem wodorowęglanów, pozwoliły na zaklasyfikowanie chorych do odpowiedniego podtypu choroby.
Analiza dowiodła, że podtyp hiperzapalny dotyczył 18 proc. (n = 89) badanych, podczas gdy u 82 proc. (n = 401) stwierdzono profil hipozapalny. Wyniki jednoznacznie wskazują na gorsze rokowanie u pacjentów z grupy hiperzapalnej: śmiertelność w 60. dobie wyniosła w tej podgrupie 51 proc. w porównaniu z 28 proc. z drugiej grupy. Po uwzględnieniu czynników zakłócających, pacjenci hiperzapalni wykazywali ponaddwukrotnie wyższe prawdopodobieństwo zgonu.
Wyniki tego badania potwierdzają, że rozpoznawanie podtypów ARDS przy łóżku pacjenta jest technicznie wykonalne i ma realne znaczenie prognostyczne. Stanowi to kluczowy krok w stronę odejścia od uniwersalnego modelu leczenia na rzecz terapii lepiej dopasowanych do indywidualnego przebiegu choroby u każdego chorego.
