Klucz do skutecznej prewencji RZS
Badanie TREAT EARLIER potwierdziło, że wczesne podanie metotreksatu u pacjentów z klinicznie podejrzaną artralgią (CSA) może redukować subkliniczny stan zapalny i zmniejszać obciążenie chorobą. Czy jeden schemat jest idealny dla każdego?
Nowa analiza post hoc badania stawia pytanie: czy wszyscy pacjenci z CSA odnoszą korzyści z takiej interwencji, a jeśli nie – jak z wyprzedzeniem zidentyfikować grupę, dla której terapia ta będzie optymalnym rozwiązaniem?
Istotną odpowiedź na leczenie (definiowanych redukcją zapalenia w MRI) odnotowano u około 38 proc. badanych. Poprawa w obrazie radiologicznym szła w parze z wyraźną ulgą kliniczną – pacjenci ci zgłaszali znacznie mniejszy ból i lepszą sprawność funkcjonalną w porównaniu z osobami, u których obraz MRI nie uległ poprawie.
Najważniejszym wnioskiem z badania jest znalezienie narzędzia do selekcji pacjentów, którzy znaleźli się w tej grupie. Okazało się, że wyjściowe parametry kliniczne (jak liczba bolesnych stawów czy sztywność poranna) nie potrafią przewidzieć, kto dobrze zareaguje na metotreksat. Najsilniejszym predyktorem skuteczności terapii okazało się nasilenie zmian w MRI, a konkretnie: zapalenie pochewek ścięgien (tenosynovitis). Pacjenci, u których w badaniu wyjściowym stwierdzono zapalenie pochewek ścięgien co najmniej w dwóch lokalizacjach, lub u których tenosynovitis współwystępowało z zapaleniem kości (osteitis), mieli bardzo wysokie prawdopodobieństwo pozytywnej odpowiedzi na leczenie (PPV rzędu 77–79%). Co ciekawe, zależność ta była widoczna zarówno u pacjentów seropozytywnych (ACPA+), jak i seronegatywnych.
Wdrożenie metotreksatu u osób ze specyficznym wzorcem zapalenia (tenosynovitis/osteitis) pozwala na skuteczną prewencję i redukcję objawów, jednocześnie chroniąc pozostałych pacjentów przed niepotrzebną farmakoterapią i ryzykiem działań niepożądanych.
Przeczytaj także: „Certolizumab pegol przełamuje barierę wysokiego czynnika reumatoidalnego” i „Ten lek wykazuje podwójne działanie przeciwbólowe w RZS”.
RMD Open
