Autorzy niniejszej pracy podjęli próbę podsumowania obecnego stanu wiedzy na temat poporodowych zaburzeń nastroju: depresji poporodowej (postpartum depression – PPD), psychozy poporodowej (postpartum psychosis – PP), hipomanii poporodowej (postpartum hypomania – PH) i smutku poporodowego (maternal blues – MB).

Depresja poporodowa (o obrazie epizodu dużej depresji o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim) występuje u ok. 7–20% kobiet w połogu. Aktualne dane wskazują, że zwiększone ryzyko jej rozwoju utrzymuje się przez rok po porodzie. Jej najważniejszymi cechami klinicznymi są: niska samoocena, napięcie i hipochondria. Narzędziem stosowanym w badaniach przesiewowych w kierunku tego zaburzenia jest Edynburska Skala Depresji Poporodowej (Edinburgh Postnatal Depression Scale – EPDS). Depresję poporodową uwzględniono wśród kryteriów diagnostycznych zaburzeń należących do spektrum choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) wg Ghaemiego i wsp.

Psychoza poporodowa jest psychiatrycznym stanem nagłym, cechującym się znaczną gwałtownością oraz bardzo szybkim narastaniem nasilenia symptomów opisywanych jako „psychotyczne objawy afektywne z cechami majaczenia”. Występuje ona u 0,1–0,2% kobiet w połogu. Większość (72–80%) przypadków tego zaburzenia rozwija się w przebiegu ChAD lub zaburzenia schizoafektywnego. Psychoza poporodowa jest obligatoryjnym wskazaniem do hospitalizacji. U chorych z PP w przebiegu ChAD podstawą terapii są leki normotymiczne, zazwyczaj w skojarzeniu z atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi.

Hipomania poporodowa najczęściej rozwija się w pierwszym dniu po porodzie, a częstość jej występowania wynosi 10–20%. Jest ona silnym czynnikiem ryzyka wystąpienia PPD. Narzędziem stosowanym w badaniach przesiewowych w kierunku PH jest The ‘Highs’ Questionnaire.

Smutek poporodowy jest zespołem łagodnych, samoograniczających się zaburzeń nastroju występujących w pierwszych dniach połogu. Mimo że często uważa się go za zjawisko fizjologiczne, jest on czynnikiem ryzyka rozwoju PPD lub poporodowych zaburzeń lękowych.