Mężczyzna, 25 lat, zgłosił się na całodobowy oddział psychoterapii z podejrzeniem osobowości unikającej. Skarżył się na lęk przed ludźmi i sytuacjami społecznymi, poczucie bycia niezrozumianym i trudności w utrzymaniu pracy. W trakcie leczenia zaobserwowano szczególny sposób budowania relacji z innymi pacjentami. Mężczyzna nie wykazywał zainteresowania członkami grupy i procesem psychoterapii. Podczas sesji grupowych trwał w zamyśleniu, nie okazywał empatii. Jego komentarze były dziwaczne i kontrowersyjne. Podejrzewano zaburzenia osobowości, a także zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) i zespół Aspergera. Po przeprowadzeniu wywiadu z rodziną i rzetelnej diagnostyki łączącej badanie psychiatryczne, psychologiczne, neuropsychologiczne i fizykalne u pacjenta rozpoznano całościowe zaburzenia rozwoju inaczej nieokreślone. Początkowo oceniony przez grupę jako antyspołeczny, w wyniku postawienia diagnozy i interwencji psychoterapeutycznych otrzymał niezbędną pomoc. Artykuł wskazuje na trudności w diagnozowaniu dorosłych osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu oraz konieczność wnikliwej diagnozy i współpracy interdyscyplinarnej mogącej skrócić cierpienie pacjenta.