Zaburzenia odżywiania (eating disorders – ED) są opisywane coraz częściej. Oprócz jadłowstrętu psychicznego (anorexia nervosa – AN) oraz żarłoczności psychicznej (bulimia nervosa – BN) stosunkowo często występują także inne, tzw. niespecyficzne zaburzenia odżywiania. Należą do nich m.in. zaburzenia z napadami objadania się, zespół nocnego jedzenia, zespół przeżuwania, pica, dysmorfia mięśniowa, ortoreksja, pregoreksja oraz diabulimia. Częstość ich występowania nie jest dokładnie znana, jednak w porównaniu z AN i BN są rzadkie. Bardzo często nie dają jednoznacznych objawów klinicz­nych, co znacznie utrudnia ich diagnostykę i leczenie. Brakuje również konsensusu co do kryteriów diagnostycznych oraz metod leczenia. Zaburzenia z napadami objadania się, zespół przeżuwania i pica są klasyfikowane w DSM-5 jako oddzielne jednostki chorobowe, a zespół nocnego jedzenia znajduje się w kategorii „inne określone zaburzenia jedzenia i odżywiania się”. Dysmorfia mięśniowa, ortoreksja, pregoreksja i diabulimia nie zostały w ogóle ujęte w tej klasyfikacji. Oprócz powikłań somatycznych, np. utraty lub przyrostu masy ciała, zaburzeń elektrolitowych, niedoborów pokarmowych, zaburzenia te często powodują problemy w codziennym funkcjonowaniu, np. unikanie pracy lub spożywania posiłków w towarzystwie innych ludzi. Ponadto mogą prowadzić do AN lub BN oraz współistnieć z innymi zaburzeniami i chorobami na tle psychicznym, np. depresją, schizofrenią czy zaburzeniami lękowymi. Z tego powodu podejście do pacjentów zmagających się z nietypowymi zaburzeniami odżywiania powinno być holistyczne. Najlepiej, aby w zależności od potrzeb pacjenta obejmowało współpracę z lekarzem, dietetykiem, pielęgniarką, psychologiem oraz fizjoterapeutą.