Pediatric Endocrinology Diabetes and Metabolism

Streszczenie

3/2021 vol. 27
Artykuł oryginalny

Zapadalność szpitalna na lizosomalne choroby spichrzeniowe w Polsce w latach 2013–2015 na podstawie danych Narodowego Funduszu Zdrowia

  1. Chair and Department of Internal Medicine, Diabetology, and Nephrology, Silesian University of Medicine, Zabrze, Poland
  2. The Mossakowski Medical Research Centre, Polish Academy of Sciences, Warsaw, Poland
  3. Department of Internal Diseases, Endocrinology and Nephrology, Central Clinical Hospital of the Ministry of Interior Affairs and Administration, Warsaw, Poland
  4. Department of Paediatrics, Medical University of Warsaw, Warsaw, Poland
  5. Department of Research and Development and Innovative Medicine for Metabolic Diseases at the Diabetic Clinic, Nysa, Poland
  6. Department of Analyses and Strategy, Ministry of Health, Warsaw, Poland
  7. Social Insurance Department of the Warsaw School of Economics, Warsaw, Poland
Pediatr Endocrinol Diabetes Metab 2021; 27 (3): 191–198
Data publikacji online: 2021/08/28
Pełna treść artykułu
Confronting perimenopausal women’s knowledge of coronary heart disease with their health behaviours. Controversial role of hormone replacement therapy in the protection of coronary heart disease

Wstęp

Przedstawione dane dotyczące zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe pochodzą z baz danych publicznej służby zdrowia w Polsce. Dane z Narodowego Funduszu Zdrowia przedstawiono według podtypów dla okresu lat 2013–2015.

Materiał i metody

Zidentyfikowano pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi w bazie danych Narodowego Funduszu Zdrowia (2013–2015). Aby zagwarantować, że prezentowane dane dotyczące zapadalności uwzględniają wyłącznie nowych pacjentów, geograficzny obszar zamieszkania w latach 2013–2015 podzielono na sześć części.

Wyniki

Współczynnik zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe w Polsce wynosi 1,84 na 1 milion osób rocznie. Największą kategorię chorób stanowiły inne sfingolipidozy (E75.2) – 127 pacjentów (zapadalność 1,1 pacjenta na milion mieszkańców) i gangliozydoza GM2 (E75.0) – 29 pacjentów (zapadalność 0,25 pacjenta na milion mieszkańców). Współczynnik zapadalności był nieznacznie wyższy u mężczyzn niż u kobiet (odpowiednio IR = 2,53 i IR = 1,84). Regionalne różnice w zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe nie są istotne statystycznie. Liczba zgonów pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi hospitalizowanych w latach 2013–2015 jest wyższa u ludzi młodych (0–9 lat).

Wnioski

Współczynnik zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe w Polsce wynosi ok. 1,84 na milion osobolat. Największą kategorię chorób stanowiły odpowiednio inne sfingolipidozy i GM2 gangliozydoza. Wskaźnik hospitalizacji pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi był wyższy u mężczyzn niż u kobiet. Nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic między wartościami współczynnika zapadalności zarejestrowanymi w analizowanych regionach Polski.

Udostępnij
without publication fees