Streszczenie
Zapadalność szpitalna na lizosomalne choroby spichrzeniowe w Polsce w latach 2013–2015 na podstawie danych Narodowego Funduszu Zdrowia
- Chair and Department of Internal Medicine, Diabetology, and Nephrology, Silesian University of Medicine, Zabrze, Poland
- The Mossakowski Medical Research Centre, Polish Academy of Sciences, Warsaw, Poland
- Department of Internal Diseases, Endocrinology and Nephrology, Central Clinical Hospital of the Ministry of Interior Affairs and Administration, Warsaw, Poland
- Department of Paediatrics, Medical University of Warsaw, Warsaw, Poland
- Department of Research and Development and Innovative Medicine for Metabolic Diseases at the Diabetic Clinic, Nysa, Poland
- Department of Analyses and Strategy, Ministry of Health, Warsaw, Poland
- Social Insurance Department of the Warsaw School of Economics, Warsaw, Poland
Wstęp
Przedstawione dane dotyczące zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe pochodzą z baz danych publicznej służby zdrowia w Polsce. Dane z Narodowego Funduszu Zdrowia przedstawiono według podtypów dla okresu lat 2013–2015.
Materiał i metody
Zidentyfikowano pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi w bazie danych Narodowego Funduszu Zdrowia (2013–2015). Aby zagwarantować, że prezentowane dane dotyczące zapadalności uwzględniają wyłącznie nowych pacjentów, geograficzny obszar zamieszkania w latach 2013–2015 podzielono na sześć części.
Wyniki
Współczynnik zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe w Polsce wynosi 1,84 na 1 milion osób rocznie. Największą kategorię chorób stanowiły inne sfingolipidozy (E75.2) – 127 pacjentów (zapadalność 1,1 pacjenta na milion mieszkańców) i gangliozydoza GM2 (E75.0) – 29 pacjentów (zapadalność 0,25 pacjenta na milion mieszkańców). Współczynnik zapadalności był nieznacznie wyższy u mężczyzn niż u kobiet (odpowiednio IR = 2,53 i IR = 1,84). Regionalne różnice w zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe nie są istotne statystycznie. Liczba zgonów pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi hospitalizowanych w latach 2013–2015 jest wyższa u ludzi młodych (0–9 lat).
Wnioski
Współczynnik zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe w Polsce wynosi ok. 1,84 na milion osobolat. Największą kategorię chorób stanowiły odpowiednio inne sfingolipidozy i GM2 gangliozydoza. Wskaźnik hospitalizacji pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi był wyższy u mężczyzn niż u kobiet. Nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic między wartościami współczynnika zapadalności zarejestrowanymi w analizowanych regionach Polski.
Słowa kluczowe
Polska, współczynnik zapadalności, Lizosomalne choroby spichrzeniowe, 2013–2015
Zintergrowane z
