Przedstawione dane dotyczące zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe pochodzą z baz danych publicznej służby zdrowia w Polsce. Dane z Narodowego Funduszu Zdrowia przedstawiono według podtypów dla okresu lat 2013–2015.
Zidentyfikowano pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi w bazie danych Narodowego Funduszu Zdrowia (2013–2015). Aby zagwarantować, że prezentowane dane dotyczące zapadalności uwzględniają wyłącznie nowych pacjentów, geograficzny obszar zamieszkania w latach 2013–2015 podzielono na sześć części.
Współczynnik zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe w Polsce wynosi 1,84 na 1 milion osób rocznie. Największą kategorię chorób stanowiły inne sfingolipidozy (E75.2) – 127 pacjentów (zapadalność 1,1 pacjenta na milion mieszkańców) i gangliozydoza GM2 (E75.0) – 29 pacjentów (zapadalność 0,25 pacjenta na milion mieszkańców). Współczynnik zapadalności był nieznacznie wyższy u mężczyzn niż u kobiet (odpowiednio IR = 2,53 i IR = 1,84). Regionalne różnice w zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe nie są istotne statystycznie. Liczba zgonów pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi hospitalizowanych w latach 2013–2015 jest wyższa u ludzi młodych (0–9 lat).
Współczynnik zapadalności na lizosomalne choroby spichrzeniowe w Polsce wynosi ok. 1,84 na milion osobolat. Największą kategorię chorób stanowiły odpowiednio inne sfingolipidozy i GM2 gangliozydoza. Wskaźnik hospitalizacji pacjentów z lizosomalnymi chorobami spichrzeniowymi był wyższy u mężczyzn niż u kobiet. Nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic między wartościami współczynnika zapadalności zarejestrowanymi w analizowanych regionach Polski.
Polska, współczynnik zapadalności, Lizosomalne choroby spichrzeniowe, 2013–2015