Inhibitory IL-17 a ryzyko nieswoistych zapaleń jelit w trądziku odwróconym
Inhibitory interleukiny 17 (IL-17) stały się częścią istotnego postępu w leczeniu hidradenitis suppurativa (HS).
Z uwagi na powszechne współwystępowanie nieswoistych zapaleń jelit (NZJ) w tej grupie chorych obawy budził potencjalny wpływ omawianych inhibitorów na zaostrzenie przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna (ChLC) oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG). Przeprowadzona metaanaliza oraz przegląd systematyczny oceniają rzeczywistą częstość incydentów NZJ u pacjentów z HS poddawanych terapii anty-IL-17 w porównaniu z grupą placebo.
W analizie uwzględniono 24 badania (10 randomizowanych prób klinicznych, 11 badań nierandomizowanych oraz 3 opisy serii przypadków), obejmujące łącznie ponad 3000 chorych przyjmujących inhibitory IL-17. Jako punkt końcowy przyjęto odsetek nowych rozpoznań NZJ (postaci de novo) oraz nawrotów wcześniej stwierdzonej choroby u chorych poddanych leczeniu anty-IL-17.
W badaniach z randomizacją nowe przypadki NZJ odnotowano u 6 z 2572 chorych leczonych inhibitorami IL-17 (0,23 proc.) oraz u żadnego z 1066 pacjentów w grupie placebo w okresie 16 tygodni obserwacji. Różnica ryzyka nie osiągnęła istotności statystycznej (RD: 0,002; 95 proc. CI: od −0,003 do 0,007). W badaniach nierandomizowanych Z kolei w badaniach bez randomizacji bezwzględny odsetek nowych zachorowań wyniósł 1,49 proc. (7 incydentów na 469 chorych), natomiast zbiorcza analiza statystyczna oszacowała tę częstość na 3,90 proc. (95 proc. CI: 2,30–6,50 proc.). Łącznie we wszystkich źródłach, uwzględniając fazy przedłużone badań, zaraportowano 17 nowych rozpoznań oraz 4 zaostrzenia wcześniej istniejącego NZJ.
NZJ w toku terapii inhibitorami IL-17 u pacjentów z HS występują rzadko. Wyniki metaanalizy nie potwierdzają istotnego wzrostu ryzyka zachorowania pod wpływem leczenia biologicznego względem placebo, przemawiając za korzystnym profilem bezpieczeństwa tej grupy leków.
