Czy suplementacja GIP poprawia kontrolę glikemii w cukrzycy typu 2?
Naukowcy przetestowali sześciotygodniowy wlew GIP (samodzielnie lub z semaglutydem) u chorych na cukrzycę typu 2. Celem było sprawdzenie jego wpływu na gospodarkę węglowodanową i glikemię.
Chociaż zależny od glukozy peptyd insulinotropowy (GIP) pełni funkcję kluczowego hormonu inkretynowego, stymulując poposiłkowe wydzielanie insuliny, jego realne znaczenie w długoterminowej poprawie gospodarki węglowodanowej u chorych na cukrzycę typu 2 pozostaje przedmiotem badań.
W poszukiwaniu nowych strategii terapeutycznych naukowcy postanowili zweryfikować, czy sześciotygodniowy podskórny wlew GIP, stosowany samodzielnie lub jako dodatek do semaglutydu – agonisty receptora GLP-1 – przyczyni się do skuteczniejszej optymalizacji glikemii wśród chorych.
W przeprowadzonym badaniu klinicznym (typu double-blind, z randomizacją) wzięło udział 61 pacjentów z cukrzycą typu 2, średnią HbA1c wynoszącą 54,0 mmol/mol oraz średnim BMI na poziomie 31,6 kg/m². Uczestników przydzielono do czterech ramion terapeutycznych: otrzymujących placebo, sam GIP, sam semaglutyd lub terapię skojarzoną (semaglutyd z GIP). Głównym kryterium oceny była zmiana średniego stężenia glukozy, obliczona na podstawie 14-dniowych zapisów z systemów ciągłego monitorowania glikemii
(CGM), porównująca wyjściowy stan kontroli choroby z okresem kończącym 14-tygodniowy protokół badania.
Analiza wyników nie wykazała istotnego klinicznie wpływu dodatkowej podaży GIP na poprawę kontroli glikemii w badanej populacji. W porównaniu z grupami kontrolnymi, szacowany efekt GIP na zmianę średniego stężenia glukozy wyniósł 0,80 mmol/L, natomiast w grupie otrzymującej jednocześnie semaglutyd o zaledwie 0,05 mmol/L (p=1,00).
Najczęściej zgłaszanym zdarzeniem niepożądanym wśród pacjentów otrzymujacych GIP były odczyny w miejscu wkłucia – wystąpiły one u 36 proc. uczestników.
Uzyskane obserwacje sugerują, że sześciotygodniowy wlew podskórny GIP nie przynosi znaczącej poprawy w stabilizacji glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 przy przyjętym progu istotności.
