Finerenon w cukrzycy typu 1 – nowe perspektywy leczenia przewlekłej choroby nerek
Przewlekła choroba nerek (PChN) to jedno z najpoważniejszych powikłań cukrzycy typu 1, prowadzące do stopniowej utraty funkcji tego narządu. O ile skuteczność finerenonu – niesteroidowego antagonisty receptora mineralokortykoidowego – w hamowaniu progresji nefropatii udowodniono już u pacjentów z cukrzycą typu 2, o tyle jego wpływ na chorych z typem 1 pozostawał dotąd nieznany.
Opublikowane na łamach „NEJM” rezultaty badania klinicznego III fazy uzupełniają dotychczasową wiedzę, rzucając nowe światło na strategie nefroprotekcji w tej grupie pacjentów.
Do udziału w projekcie włączono 242 dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 1, u których zdiagnozowano PChN ze współistniejącą albuminurią. Wszyscy uczestnicy przyjmowali już standardowe leczenie blokujące układ renina–angiotensyna (ACEI lub sartany). Chorych przydzielono losowo do grupy otrzymującej finerenon (w dawce 10 lub 20 mg) lub do grupy placebo. Głównym kryterium oceny skuteczności była zmiana wskaźnika albumina/kreatynina w moczu (UACR) na przestrzeni sześciu miesięcy terapii.
Po półrocznej obserwacji w grupie przyjmującej finerenon odnotowano znaczący spadek wskaźnika UACR sięgający średnio 34 proc. (wobec 12 proc. w grupie placebo). W grupie leczonej finerenonem odnotowano również nieco większy, lecz odwracalny spadek wskaźnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) – wracał on bowiem do wartości wyjściowych po odstawieniu leku.
Ocena bezpieczeństwa potwierdziła znany profil tolerancji charakterystyczny dla tej klasy leków. Najczęstszym działaniem niepożądanym okazała się hiperkaliemia, która wystąpiła u około 10 proc. pacjentów stosujących finerenon (wobec 3,3 proc. w grupie kontrolnej). Odsetek osób zmuszonych do przerwania leczenia był marginalny i wyniósł zaledwie 1,7 proc.
Uzyskane wyniki dostarczają przekonujących dowodów, że finerenon skutecznie redukuje albuminurię u chorych z cukrzycą typu 1, stanowiąc obiecujący fundament strategii nefroprotekcyjnej.
