Nie żyje prof. Tadeusz Cichocki

Prof. Tadeusz Cichocki to rektor Akademii Medycznej im. Mikołaja Kopernika w Krakowie (obecnie Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego) w latach 1987–1990. Był wybitnym histologiem, badaczem i dydaktykiem o ogromnej wiedzy, który dla swoich współpracowników oraz studentów pozostanie mistrzem i autorytetem.

Tadeusz Cichocki urodził się w 1936 r. w Będzinie. W 1960 r. został absolwentem Akademii Medycznej im. Mikołaja Kopernika w Krakowie. Przez całe swoje zawodowe życie pozostawał związany z histologią – jako kierownik Zakładu Histologii od 1971 r., a od 1997 r. do przejścia na emeryturę w 2007 r. – jako kierownik Katedry Histologii.

Prof. Cichocki był wspaniałym mówcą i wykładowcą, lubianym i szanowanym przez studentów. Znakomicie sprawdzał się też w funkcjach organizacyjnych:

• był prodziekanem (1975–1978),
• dziekanem Wydziału Lekarskiego (1978–1981),
• rektorem Akademii Medycznej (1987–1990).

Jednocześnie pełnił funkcje społeczne – między innymi w Ministerstwie Zdrowia i w Polskiej Akademii Nauk.

Jako rektor Akademii Medycznej im. Mikołaja Kopernika przeprowadził ją przez trudny okres zmian ustrojowych i istotnie przyczynił się do tego, że po ponownym połączeniu z Uniwersytetem Jagiellońskim, już jako Collegium Medicum, stała się ona czołową uczelnią medyczną w Polsce.

Szczególne zasługi prof. Tadeusz Cichocki miał w dziedzinie rozwoju i usprawnienia kształcenia doktorantów, co zaskutkowało wzrostem liczby wywodzących się z Uniwersytetu Jagiellońskiego lekarzy prowadzących działalność naukową na międzynarodowym poziomie.

Działalność naukowa prof. Cichockiego dotyczyła głównie wykazania wpływu cząsteczek „średniej wielkości” na układ odpornościowy w przebiegu mocznicy, wykorzystania mikrosondy protonowej do opisu fizjologicznego i patologicznego procesu mineralizacji kości, wykrycia związku między mineralizacją a składem i strukturą macierzy kości oraz czynnikami wpływającymi na zmiany degeneracyjne homograftów zastawek serca.

Tadeusz Cichocki był dobrym, szanowanym i lubianym przez wszystkich człowiekiem, znakomitym naukowcem, mentorem kilku pokoleń studentów. Jego wytworna elegancja i nienaganne maniery w pełni uzasadniały określenie „wzorzec profesora starej daty”.