Bisfosfoniany powiązane z niższą śmiertelnością w raku piersi HR+
123RF
Nowe badanie wykazało, że stosowanie bisfosfonianów (BP) przez co najmniej rok od rozpoznania raka piersi wiąże się ze zmniejszeniem śmiertelności ogólnej oraz śmiertelności z przyczyn specyficznych dla nowotworu u pacjentek z podtypem receptorowym HR+.
Metaanaliza z 2015 r. wykazała, że bisfosfoniany (BP) zmniejszają ryzyko nawrotów raka piersi, przerzutów odległych oraz śmiertelności, przy czym silniejszy efekt odnotowano u kobiet po menopauzie. Autorzy nowego badania kohortowego zwracają jednak uwagę na lukę w wiedzy – brakuje danych o wpływie stosowania BP jeszcze przed diagnozą oraz o skuteczności tej terapii w zależności od konkretnego podtypu nowotworu.
Nowe badanie oparto na danych z rejestrów nowotworów SEER (Surveillance, Epidemiology, and End Results) z Albuquerque w Nowym Meksyku oraz Seattle w stanie Waszyngton. Objęło ono 3696 kobiet w wieku 20–69 lat, u których między czerwcem 2004 a czerwcem 2015 roku zdiagnozowano pierwotnego, inwazyjnego raka piersi (2260 przypadków HR+ oraz 1436 TNBC). Na podstawie analizy dokumentacji medycznej oceniono stosowanie bisfosfonianów przez pacjentki w ciągu 2 lat przed diagnozą oraz w trakcie obserwacji po rozpoznaniu choroby. Zebrano szczegółowe informacje o każdym epizodzie przyjmowania preparatu.
Kluczowymi punktami końcowymi były: nawrót choroby, wystąpienie kolejnego nowotworu piersi oraz śmiertelność całkowita i swoista dla raka piersi. Mediana okresu obserwacji do momentu zgonu wyniosła odpowiednio 168,3 miesiąca w grupie HR+ oraz 147 miesięcy w grupie TNBC.
W analizie zastosowano wielozmienne, dostosowane modele proporcjonalnego hazardu Coxa. Stosowanie leków na nadciśnienie potraktowano jako zmienną stałą w okresie przeddiagnozyjnym oraz jako zmienną zależną od czasu w okresie po diagnozie. W modelach uwzględniono wiek, BMI, historię osteopenii lub osteoporozy, stopień zaawansowania nowotworu, rasę i pochodzenie etniczne, palenie tytoniu, spożycie alkoholu, a także przebyte leczenie: operacyjne, radioterapię, chemioterapię oraz adiuwantową terapię hormonalną u pacjentek z receptorem hormonalnym dodatnim (HR+).
Aby wykluczyć pacjentki, u których pierwsze zdarzenie lub cenzurowanie nastąpiło w ciągu pierwszych 6 miesięcy od rozpoznania, ocenę nawrotów oraz ryzyka drugiego raka piersi przeprowadzono metodą analizy punktu zwrotnego (ang. landmark analysis) z 6-miesięcznym punktem odcięcia.
U pacjentek z rakiem piersi HR+ stosowanie bisfosfonianów przez minimum rok od momentu diagnozy przełożyło się na spadek śmiertelności ogólnej (HR = 0,67) oraz śmiertelności z powodu nowotworu (HR = 0,54) w stosunku do chorych, które nigdy ich nie przyjmowały. W podgrupie kobiet, które terapię BP wdrożyły dopiero po rozpoznaniu choroby, odnotowano istotne zmniejszenie ryzyka zgonu z przyczyn specyficznych dla raka piersi (HR = 0,62). Wskaźniki dotyczące nawrotów oraz kolejnych incydentów nowotworowych również były niższe, jednak wyniki te nie osiągnęły istotności statystycznej.
W grupie pacjentek z potrójnie ujemnym rakiem piersi (TNBC) stosowanie bisfosfonianów (BP) przed postawieniem diagnozy wiązało się ze wzrostem ryzyka nawrotu choroby (HR = 2,94), wystąpienia kolejnego nowotworu piersi (HR = 2,72) oraz zgonu z powodu raka piersi (HR = 2,39). Jeszcze wyższe ryzyko odnotowano u chorych, które przyjmowały BP zarówno przed, jak i po diagnozie; w tej podgrupie wskaźnik HR wyniósł odpowiednio 3,43 dla nawrotu, 3,20 dla kolejnego incydentu nowotworowego oraz 2,54 dla śmiertelności specyficznej dla raka piersi.
