Immunoterapia w NDRP z wysoką ekspresją PD-L1 ►

Podczas kongresu Top Oncological Trends najnowsze doniesienia naukowe oraz doświadczenia własne w zakresie terapii niedrobnokomórkowego raka płuca z wysoką ekspresją PD-L1 (bez mutacji EGFR, ALK, ROS) przedstawił prof. Rafał Suwiński.

Prof. dr hab. n. med. Rafał Suwiński kierownik II Kliniki Radioterapii i Chemioterapii w Narodowym Instytucie Onkologii w Gliwicach podczas wykładu wygłoszonego w trakcie kongresu Top Oncological Trends 2025 przedstawił opcje terapeutyczne, które można zaproponować chorym z NDRP z wysoką ekspresją PD-L 1.

Poniżej nagranie wykładu, pod nim spisane fragmenty

Jak podczas prelekcji  tłumaczył prof. Rafał Suwiński, w niedrobnokomórkowym raku płuca (płaskonabłonkowym/niepłaskonabłonkowym bez mutacji EGFR, ALK, ROS) w przypadku PD-L1 powyżej 50 proc. można zastosować monoterapię z wykorzystaniem pembrolizumabu, atezolizumabu i cemiplimabu. A u chorych z ekspresją PD-L1 powyżej 1 proc.: cemiplimab z pemetreksedem lub paclitakselem i pochodną platyny.

– Ciągle jeszcze bywają chorzy, u których stosujemy drugą linię immunoterapii w drugiej linii leczenia i niezależnie od ekspresji PD-L 1 możemy u nich stosować atezolizumab, niwolumab (u chorych bez mutacji EGFR, ALK, ROS). Ale są też nowe opcje leczenia adjuvantowego (atezolizumab lub pembrolizumab), neoadjuvantowego (nivolumab z chemioterapią) i leczenie okołooperacyjne: pembrolizumab z chemioterapią i pembrolizumab po operacji – wskazywał ekspert.

Prof. Suwiński omówił także leczenie konsolidacyjne czyli durvalumab po jednoczasowej radiochemioterapii (u chorych bez mutacji aktywujących).

Te terapie są nadal niedostępne dla chorych

W dalszej części wykładu prof. Suwiński zaprezentował terapie nadal niedostępne dla chorych z NDRP przy PD-L powyżej 50 proc. czyli podwójną immunoterapię w chorobie uogólnionej, pembrolizumab z chemioterapią, a także przy niektórych stopniach zaawansowania leczenie adiuvantowe pembrolizumabem i chemioterapią.

Przypomniał także, że nie stosuje się immunoterapii u chorych z mutacjami aktywującymi.

Prelegent przedstawił wyniki przełomowych badań, dzięki którym w praktyce klinicznej pojawiły się nowe terapie dla chorych z wysoką ekspresją PD-L1 takie jak KEYNOTE 024, KEYNOTE 026 a także wyniki badań real world.

Doświadczenia własne

Jak wskazał prof. Rafał Suwiński, doświadczenia z zastosowanie terapii pembrolizumabem u chorych z ekspresją PD-L 1 ponad 50% w klinice w NIO PIB w Gliwicach są znaczące.

– Zebraliśmy bazę dotyczącą leczenia chorych na uogólnionego raka płuca, z której można wyekstrahować chorych leczonych pembrolizumabem z ekspresją PD-L 1 ponad 50%. U nas mediana przeżyć wyniosła 17 miesięcy versus 26,3 w badaniu KEYNOTE 26. Natomiast trzyletnie przeżycia były zbliżone: 40,4 u nas versus 43,7 w badaniu KEYNOTE 26 – mówił.

Jak wytłumaczył, powodem takiej różnicy mogłoby być to, że w momencie wykonywania badań program lekowy nie pozwalał na włączanie chorych w trzecim stopniu zaawansowania choroby. 

– Dzisiaj już możemy tych chorych leczyć, więc prawdopodobnie zaawansowanie było nieco większe niż w badaniu rejestracyjnym – zaznaczył.

Zwrócił także uwagę, że większość chorych umiera w ciągu pierwszych 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, co może oznaczać, że u części z nich stan zdrowia się pogarsza i następuje progresja choroby, zanim immunoterapia zacznie działać.

– U chorych z ekspresją PD-L 1 powyżej 50% możemy też stosować atezolizumab, choć korzyść w przeżyciach nie była znamienna statystycznie – wskazał.

Przedstawił także porównanie terapii cemiplimabem z chemioterapią, która wykazuje bardzo dużą statystycznie różnicę w porównaniu z samodzielną chemioterapią.

Przytoczył również wyniki badania EMPOWER Lung-1 w którym sprawdzono prawdopodobieństwo przeżycia w zależności od ekspresji PD-L 1. Okazało się, że u chorych gdzie ekspresja PD-L 1 wynosi powyżej 90% przeżycia całkowite są zadowalające. Tam gdzie się mieści w przedziale 50-60%, są już tylko niewiele lepsze niż dla samodzielnej chemioterapii.

Skojarzenie cemiplimabu z chemioterapią

Prof. Suwiński podsumowując wykład wskazał, że największą nowością w terapii NDRP jest skojarzenie cemiplimabu z chemioterapią u chorych z PD-L1 powyżej 50% zwłaszcza jeśli ekspresja PD-L 1 jest tylko nieco wyższa niż 50%.

W jego ocenie jest to leczenie, które u tych chorych powinniśmy rozważyć.