ONKOLOGIA
Ginekologia onkologiczna
 
Specjalizacje, Kategorie, Działy

Olaparib w leczeniu podtrzymującym u kobiet chorych na raka jajnika

Udostępnij:
W New England Journal of Medicine opublikowano wyniki badania II fazy oceniającego efektywność terapii olaparibem u kobiet chorych na surowiczego raka jajnika, u których zanotowano obiektywną odpowiedź po zastosowaniu pochodnej platyny (druga linia leczenia), trwającą do momentu kwalifikacji do badania.
W różnych typach nowotworów obserwuje się uszkodzenie naprawy DNA, w tym dysfunkcję w genie BRCA1. Białka syntetyzowane przez gen BRCA1 są odpowiedzialne za naprawę uszkodzeń podwójnej nici DNA. W komórkach nowotworowych wykazujących mutację genu BRCA1 dochodzi do zaburzeń naprawy DNA, dlatego komórki te wykorzystują alternatywny mechanizm naprawy uszkodzeń, w którym kluczowym enzymem jest PARP - polimeraza poli(ADP-rybozy). Dzięki inhibitorom PARP tj. olaparib ten alternatywny szlak naprawy uszkodzeń DNA może być wyłączony co uniemożliwia komórce nowotworowej naprawę uszkodzeń doprowadzając do jej śmierci.
Badania wczesnej fazy wykazały, że u kobiet chorych na surowiczego raka jajnika, u których zastosowano olaparib odpowiedź kliniczna na zastosowane leczenie występowała głównie u chorych z obecną mutacją w genie BRCA1 i BRCA2, jednak korzyść z leczenia odnosiły również chore, u których nie stwierdzono w/w mutacji.
Do wieloośrodkowego, randomizowanego badania podwójnej ślepej próby zakwalifikowano 265 kobiet chorych na surowiczego raka jajnika, które otrzymały przynajmniej 2 schematy chemioterapii składającej się z pochodnej platyny, a u których zaobserwowano całkowitą lub częściową remisję po ostatniej chemioterapii trwającą do momentu kwalifikacji do badania. Chore w jednym ramieniu badania otrzymywały doustnie 400 mg olaparibu 2 x dziennie lub placebo. Zaobserwowano dłuższą medianę czasu wolnego do progresji (progression free survival – PFS) w grupie leczonej olaparibem (8,4 vs 4,8 miesięcy; HR 0,35; P<0,00001). W grupie badanej również zanotowano dłuższy czas do wystąpienia wzrostu CA125 w surowicy krwi (8,3 vs 3,7 miesięcy; HR 0,35; P<0,00001). Analiza cząstkowa nie wykazała istotnej statystycznie różnicy w zakresie mediany całkowitego przeżycia (overall survival – OS) chorych pomiędzy badanymi grupami (p=0.75). Więcej działań niepożądanych (głównie stopnia 1 i 2), obserwowano w grupie chorych leczonych olaparibem niż placebo: nudności (68% vs 35%), zmęczenie (49% vs 38%), wymioty (32% vs 14%), niedokrwistość (17% vs 5%). U kilku chorych obserwowano zdarzenia niepożądane 3 i 4 stopnia, do których należało zmęczenie (olaparib, placebo), anemia (olaparib), ból brzucha (placebo).
 
Redaktor prowadzący:
dr n. med. Katarzyna Stencel - Oddział Onkologii Klinicznej z Pododdziałem Dziennej Chemioterapii, Wielkopolskie Centrum Pulmonologii i Torakochirurgii im. Eugenii i Janusza Zeylandów w Poznaniu
 
© 2024 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.