Skuteczność immunoterapii interleukiną 2 w leczeniu raka płaskonabłonkowego skóry
Ogólnoustrojowa terapia interleukiną 2 (IL-2) stosowaniu w leczeniu raka płaskonabłonkowego skóry (cSCC) wiąże się z bardzo wysoką toksycznością. Na podstawie wcześniejszych doświadczeń z leczenia czerniaka skóry postanowiono ocenić skuteczność i bezpieczeństwo podawania IL-2 bezpośrednio do zmiany nowotworowej (terapia doguzowa) u wyselekcjonowanej grupy pacjentów z cSCC.
Rak płaskonabłonkowy skóry jest powszechnym nowotworem, w przypadku którego podstawową i najskuteczniejszą metodą leczenia pozostaje interwencja chirurgiczna. Wyzwaniem klinicznym są przypadki zmian nawrotowych zlokalizowanych w szczególnie trudnych anatomicznie i wrażliwych kosmetycznie okolicach, a także leczenie pacjentów w wieku podeszłym, obciążonych licznymi chorobami współistniejącymi.
Ponieważ ogólnoustrojowa terapia interleukiną 2 (IL-2) wiąże się z bardzo wysoką toksycznością, na podstawie wcześniejszych doświadczeń z leczenia czerniaka skóry postanowiono ocenić skuteczność i bezpieczeństwo podawania IL-2 bezpośrednio do zmiany nowotworowej (terapia doguzowa) u wyselekcjonowanej grupy pacjentów z cSCC.
Interleukinę 2 podano chorym którzy nie kwalifikowali się do operacji
W ramach badania oceniono 16 przypadków klinicznych (średnia wieku 79 lat), u których zastosowano iniekcje z doguzowej IL-2 (tzw. iIL-2). Byli to chorzy niezakwalifikowani do zabiegu operacyjnego z powodu obciążeń zdrowotnych, u których wcześniejsze leczenie chirurgiczne zakończyło się niepowodzeniem, bądź tacy, których zmiany znajdowały się w trudnych lokalizacjach (np. w obrębie głowy czy okolicy okołoodbytniczej).
Wyniki terapii okazały się niezwykle obiecujące – u 81 proc. pacjentów (13 z 16 osób) uzyskano całkowitą odpowiedź na leczenie, polegającą na pełnym ustąpieniu zmian. Czas przeżycia wolnego od progresji choroby wyniósł średnio 19 miesięcy. Tylko u trzech pacjentów konieczne było wdrożenie tzw. leczenia ratunkowego (chirurgicznego lub paliatywnej chemioterapii).
Istotny z perspektywy klinicznej okazał się również profil bezpieczeństwa zastosowanej interwencji. U żadnego z uczestników nie odnotowano bowiem ciężkich działań niepożądanych. Zgłaszane przez chorych skutki uboczne ograniczały się wyłącznie do łagodnych objawów grypopodobnych ustępujących samoistnie w ciągu 24 godzin (jak krótkotrwała gorączka, dreszcze czy ogólne osłabienie).
Przeczytaj także: „Immunoterapia z chemioterapią w raku endometrium– wyniki badania III fazy”.
