Farmakoterapia osteoporozy i jej wpływ na proces zrostu kostnego
123RF
Stosowanie bisfosfonianów oraz teryparytydu w leczeniu osteoporozy jest standardem w redukcji ryzyka złamań, jednak ich wpływ na sam proces gojenia kości nie jest tak jednoznaczny. Istnieją bowiem obawy, że działanie antyresorpcyjne tych leków może zaburzać przebudowę tkanki kostnej i w konsekwencji opóźniać zrost złamań. Czy po wystąpieniu świeżego złamania pacjent powinien kontynuować dotychczasową terapię, czy też wstrzymać ją z obawy przed zaburzeniem procesu zrostu?
W celu zweryfikowania tych przypuszczeń przeprowadzono systematyczny przegląd i metaanalizę, oceniającą wpływ leków przeciwosteoporotycznych na kliniczne oraz radiologiczne wyniki zrostu kostnego u dorosłych pacjentów.
W analizie uwzględniono 28 randomizowanych badań klinicznych, obejmujących łączną pulę 5085 pacjentów. Badacze porównywali różne schematy farmakoterapii (bisfosfoniany lub teryparytyd) z grupami kontrolnymi otrzymującymi placebo lub inny lek przeciwosteoporotyczny. Kluczowymi parametrami ocenianymi w badaniu były: czas do uzyskania zrostu kostnego, odsetek zrostów opóźnionych oraz częstość występowania braku zrostu (tzw. stawu rzekomego).
Wyniki przeprowadzonej metaanalizy stanowią istotny argument za kontynuacją terapii. Analiza dowiodła, że leczenie bisfosfonianami nie wpływa negatywnie na czas zrostu, a także nie zwiększa ryzyka braku i/lub opóźnienia zrostu w porównaniu z grupą kontrolną. Z kolei w przypadku teryparytydu obserwacje potwierdziły korzystny trend – lek ten nie tylko nie opóźnia gojenia, ale może nawet istotnie skracać czas potrzebny do uzyskania zrostu (średnia różnica –3,03; 95-proc. CI –3,61 do –2,45; p <0,0001).
Wyniki metaanalizy potwierdzają, że rozpoczynanie lub kontynuacja terapii bisfosfonianami u pacjenta po złamaniu jest bezpieczna i nie powinna być wstrzymywana. Teryparytyd wydaje się natomiast opcją mogącą aktywnie przyspieszyć proces zrostu, choć w tym zakresie konieczne są dalsze badania potwierdzające. Kontynuacja leczenia po złamaniu eliminuje ryzyko luki terapeutycznej, stanowiąc istotny element skutecznej profilaktyki kolejnych incydentów w długoterminowej opiece.
