Rola azurocydyny-1 w terapii rozstrzeni oskrzeli
Rozstrzenie oskrzeli to przewlekła choroba układu oddechowego, której patofizjologia wciąż kryje wiele niewiadomych, a opcje terapeutyczne pozostają mocno ograniczone. Niedawne obserwacje wskazują, że nowoczesne leki (inhibitory DPP1), stosowane w celu zmniejszenia częstości zaostrzeń choroby, zaskakująco silnie obniżają poziom mało dotąd znanego białka – azurocydyny-1 (AZU1).
Aby ustalić, czy białko to stanowi jedynie bierny marker stanu zapalnego, czy realnie napędza rozwój choroby, badacze przeanalizowali dane kliniczne kilkuset pacjentów z różnych części świata.
AZU1 potencjalnym celem terapeutycznym
Wyniki zakończonego badania klinicznego nad brensocatibem (inhibitorem DPP1) jednoznacznie wskazują, że lek ten skutecznie ogranicza ilość AZU1 w drogach oddechowych – już po 24 tygodniach leczenia odnotowano wyraźny spadek stężenia tego białka. Analogiczne tendencje – choć w nieco innej skali – uwidoczniły się także w równolegle badanej kohorcie chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc.
Przeczytaj także: „Tarlatamab z pozytywną oceną EMA w leczeniu drobnokomórkowego raka płuca”.
