Choroba Sjögrena – rola terapii skojarzonej leflunomidem i hydroksychlorochiną
123RF
Nowe badanie RepurpSS-II skupiło się wcześniejszych obserwacjach dotyczących skuteczności połączenia terapii leflunomidem oraz hydroksychlorochiną u osób z aktywną postacią choroby Sjögrena. Co dowiodła analiza?
Zespół Sjögrena jest układową chorobą z towarzyszącą dysfunkcją gruczołów wydzielniczych, a pacjenci z tą jednostką wciąż nie dysponują szerokim wyborem skutecznych metod leczenia systemowego. Celem opublikowanego w „The Lancet Rheumatology” badania RepurpSS-II była weryfikacja wcześniejszych obserwacji dotyczących skuteczności połączenia terapii leflunomidem oraz hydroksychlorochiną u osób z aktywną postacią choroby.
W randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu fazy 2b, przeprowadzonym w Holandii, uczestniczyło 46 dorosłych pacjentów z wynikiem co najmniej 5 punktów w skali ESSDAI. Chorych przydzielono w stosunku 1:1 do grupy otrzymującej doustnie leflunomid (20 mg/dobę) w połączeniu z hydroksychlorochiną (400 mg/dobę) lub placebo. Głównym celem badania była ocena różnicy w wyniku ESSDAI pomiędzy grupami po 24 tygodniach terapii.
Analiza dowiodła, że zastosowanie terapii skojarzonej prowadzi do istotnej poprawy stanu pacjentów w porównaniu z grupą placebo. Średnia różnica w punktacji ESSDAI na korzyść badanej kombinacji wyniosła 4,135 (95-proc. CI –6,558 do –1,709; p = 0,0012). Obserwacje potwierdziły również dobry profil bezpieczeństwa – częstość występowania zdarzeń niepożądanych, głównie o charakterze żołądkowo-jelitowym, była zbliżona w obu grupach badawczych, a poważne incydenty medyczne nie wiązały się z przyjmowanymi preparatami.
