Porównanie semaglutydu, tirzepatydu po rękawowej resekcji żołądka

Cukrzyca typu 2 oraz otyłość stanowią narastające wyzwanie kliniczne, a dynamiczny rozwój nowoczesnych farmakoterapii oraz chirurgii bariatrycznej stwarza szerokie możliwości dla terapii zabiegowych i zachowawczych. Mimo to bezpośrednie porównanie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania agonistów receptora GLP-1, podwójnych agonistów GIP/GLP-1 oraz leczenia operacyjnego w codziennej praktyce pozostawało dotychczas słabo udokumentowane. W odpowiedzi na tę potrzebę zaplanowano retrospektywne badanie kohortowe z wykorzystaniem obszernej bazy Epic Cosmos, badające roczną redukcję masy ciała, kontrolę glikemii oraz wskaźniki bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów z otyłością i towarzyszącą cukrzycą typu 2.

Opublikowana w „The Lancet Diabetes&Endocrinology” analiza objęła 45 093 dorosłych z BMI wynoszącym co najmniej 35 kg/m² oraz poziomem HbA1c powyżej 6,4%. W badanej populacji 33 482 osoby przyjmowały semaglutyd (74,3%), 4178 stosowało tirzepatyd (9,3%), a 7433 poddano zabiegowi rękawowej resekcji żołądka (16,5%). Głównym kryterium oceny skuteczności po 12 miesiącach była jednoczesna redukcja masy ciała o minimum 20% oraz spadek stężenia HbA1c poniżej 5,7%.

Analiza dowiodła znaczących różnic w zależności od obranej strategii terapeutycznej. Prawdopodobieństwo uzyskania łącznej redukcji masy ciała o co najmniej 20% i HbA1c poniżej 5,7% wyniosło 3,0% dla semaglutydu, 13,2% dla tirzepatydu oraz 24,0% w grupie po rękawowej resekcji żołądka. W zakresie bezpieczeństwa analiza dowiodła, że operacja bariatryczna wiązała się ze znacząco wyższą częstością nagłych wizyt na oddziałach ratunkowych w pierwszym roku od zabiegu w porównaniu z ramionami farmakologicznymi. W grupie chirurgicznej odnotowano również wyższą częstość włączania farmakoterapii przeciwwymiotnej oraz leczenia PPI najpewniej wskutek rozwoju choroby refluksowej przełyku.

Wnioski z badania wskazują, że rękawowa resekcja żołądka zapewnia najwyższą skuteczność w jednoczesnej redukcji masy ciała i wyrównaniu metabolicznym u pacjentów z otyłością oraz cukrzycą typu 2, przy czym tirzepatyd wykazuje wyraźną przewagę nad semaglutydem. Interpretując te wyniki, należy jednak uwzględnić różnice w charakterystyce wyjściowej grup – w tym młodszy wiek i wyższe BMI u osób kwalifikowanych do zabiegu – a także zbalansować korzyści metaboliczne z wyższym ryzykiem działań niepożądanych.