Jakie leki najskuteczniej zabezpieczają przed nawrotem LCD po resekcji chirurgicznej?

Najnowsze badania porządkują wiedzę na temat skuteczności profilaktyki farmakologicznej u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna w okresie pooperacyjnym, wskazując na wyraźną dominację terapii biologicznych. A adalimumab i vedolizumab są liderami w zapobieganiu poresekcyjnym nawrotom choroby.

Mimo postępów w leczeniu zachowawczym zabieg chirurgiczny pozostaje nieuniknionym etapem dla znacznej części pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Niestety, interwencja chirurgiczna rzadko kończy walkę z chorobą, a ryzyko pooperacyjnego nawrotu jest wysokie. Najnowsza metaanaliza, obejmująca 34 badania z randomizacją i ponad 3000 pacjentów, porządkuje wiedzę na temat skuteczności profilaktyki farmakologicznej w okresie pooperacyjnym, wskazując na wyraźną dominację terapii biologicznych.

Wyniki analizy jednoznacznie sugerują, że w walce o utrzymanie remisji pooperacyjnej najskuteczniejszym typem terapii są leki biologiczne. W zapobieganiu nawrotom klinicznym najsilniejszą pozycję zajął adalimumab, który redukował ryzyko nawrotu aż o prawie 70 proc. w porównaniu z placebo (RR 0,31), przy czym pewność tych dowodów oceniono jako umiarkowaną. Z kolei w kontekście zapobiegania nawrotom endoskopowym – wyprzedzającym pojawienie się objawów – wysoką skuteczność wykazał vedolizumab (redukcja ryzyka o 63 proc.) oraz ponownie adalimumab (redukcja o 53 proc.), przy czym siła efektu dla obu tych leków została uznana za dużą.

W kontraście do leków biologicznych starsze i tańsze terapie wypadły niekorzystnie. Mesalazyna (5-ASA) oraz analogi puryn wykazały jedynie znikomy efekt kliniczny w redukcji ryzyka nawrotu przy niskiej jakości dowodów. Pozostałe interwencje objęte badaniem charakteryzowały się jeszcze niższą wiarygodnością danych.

Wnioski z tej obszernej analizy dają jasny sygnał: to adalimumab i vedolizumab oferują obecnie najsolidniejszą formę ochrony przed powrotem choroby po resekcji. Choć decyzja o włączeniu profilaktyki powinna być zawsze indywidualizowana na podstawie czynników ryzyka pacjenta, opieranie się na starszych lekach (jak 5-ASA) w wielu przypadkach może okazać się niewystarczające.