Nie każdy pacjent z nadciśnieniem jest chorym wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego ►

Wywiad z prof. Adrianem Doroszko poniżej. Pod wideo spisana rozmowa.

Panie profesorze, szczególnie trudni chorzy to pacjenci z nadciśnieniem tętniczym wysokiego ryzyka sercowo naczyniowego. Co klinicznie decyduje o zakwalifikowaniu pacjenta do takiej grupy? Jak powinna wyglądać strategia leczenia tych pacjentów i dlaczego, w ich wypadku czas ma znaczenie?

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym są bardzo często pacjentami wysokiego ryzyka z tego względu, że nadciśnienie jako takie staje się często chorobą towarzyszącą, schodzącą nierzadko na dalszy plan ze względu na choroby współistniejące, które mogą być już powikłaniami nadciśnienia tętniczego oraz z uwagi na współistniejące czynniki ryzyka, jak choćby choroba otyłościowa, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia gospodarki lipidowej.

Samo nadciśnienie jako takie jest czynnikiem ryzyka modyfikowalnym i w zasadzie możemy zniwelować presję nadciśnienia tętniczego na wystąpienie powikłań narządowych poprzez właściwą terapię. Z drugiej strony w momencie, kiedy pacjent nie poddaje się właściwej terapii, a potwierdzimy, że stosuje zalecone leki czyli potwierdzimy adherens, jest pacjentem, u którego mamy narzędzia do dalszej diagnostyki pod kątem wtórnej przyczyny nadciśnienia tętniczego. Wczesne rozpoznanie w tym kierunku pozwoli uniknąć pacjentowi katastrofy sercowo-naczyniowej, jak choćby udaru mózgu, zawału serca czy przewlekłej niewydolności nerek.

Czy w wypadku pacjentów wysokiego ryzyka strategia leczenia jest taka sama jak u chorych z wysokim ciśnieniem? 

Strategia leczenia jest nieco inna niż u tych pacjentów, którzy mają tylko wysokie nadciśnienie i jeszcze nie rozwinęli współistniejących schorzeń. Podstawowy schemat terapii nadciśnienia w wielu przypadkach znajduje zastosowanie także wśród pacjentów wysokiego ryzyka. Mam tu na myśli terapie dwulekowe w jednym farmaceutyku, następnie, gdy to nie wystarcza przejście na trzy leki w jednym.

Jeśli to się nie sprawdza, występuje np. choroba wieńcowa, zaczynamy myśleć o nadciśnieniu opornym i o takim sposobie leczenia. Natomiast, co do zasady, w zdecydowanej większości przypadków ten podstawowy schemat terapii znajduje zastosowanie. Ważne, żeby go implementować i żeby pacjent te leki przyjmował.

Leki złożone znacząco podnoszą adherencję ►– Badania pokazują, że jeżeli pacjent ma zapisane dwa, trzy, cztery, pięć pojedynczych leków hipotensyjnych, to z czasem, któregoś z nich nie będzie brał albo rzuci leczenie. Leki złożone pozwalają, żeby pacjent stosował tylko jedną tabletkę rano. One bardzo pomagają w utrzymaniu odpowiedniej współpracy pacjenta z lekarzem – mówi w rozmowie z „Menedżerem Zdrowia” prof. Andrzej Tykarski.

Przeczytaj także: „Hiperkaliemia a leczenie niewydolności serca zgodne z wytycznymi”, „Szybka reakcja lekarza POZ pozwala w porę wykryć nadciśnienie u dzieci i młodzieży ►”, „Ciśnienie pod kontrolą. Misja PTNT ►”, „Kardiolog, hipertensjolog, lekarz POZ – trójca od walki z nadciśnieniem ►”, „Odwrotu od podspecjalizacji nie ma. Nie jesteśmy omnipotentami ►”, „Choroba otyłościowa ma podobny status jak nadciśnienie czy cukrzyca ►”,