FDA zarejestrowała T-DXd w połączeniu z pertuzumabem w leczeniu HER2-dodatniego raka piersi

W grudniu 2025 roku Agencja Żywności i Leków (FDA) zatwierdziła stosowanie trastuzumabu derukstekanu (T-DXd, Enhertu) w skojarzeniu z pertuzumabem jako leczenia pierwszej linii u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym lub przerzutowym HER2-dodatnim rakiem piersi. Decyzja rejestracyjna opierała się na danych z badania III fazy DESTINY-Breast09 (NCT04784715).

Rak piersi z nadekspresją receptora HER2 stanowi agresywną postać nowotworu, dla której wprowadzenie terapii celowanej znacząco poprawiło rokowanie. Decyzja FDA jest niezwykle korzystna dla chorych.

Badanie rejestracyjne

Rejestracja terapii została oparta na badaniu III fazy DESTINY-Breast09 (NCT04784715), które obejmowało dorosłe pacjentki z HER2-dodatnim rakiem piersi w stadium zaawansowanym lub przerzutowym, niekorzystające wcześniej z leczenia systemowego w tym stadium choroby, u których dodatkowo od zakończenia wcześniejszej terapii neoadiuwantowej lub adiuwantowej minęło co najmniej sześć miesięcy. Dozwolona była jedna linia terapii hormonalnej w przypadku choroby przerzutowej.

Pacjentki zostały losowo przydzielone w stosunku 1:1:1 do jednej z trzech grup: T-DXd 5,4 mg/kg w połączeniu z pertuzumabem, schematu trastuzumab + pertuzumab + taksan (THP) lub terapii eksperymentalnej, podawanych co trzy tygodnie aż do nietolerowanej toksyczności lub progresji choroby. W analizie uwzględniono stratyfikację ze względu na typ choroby przerzutowej (de novo vs nawrotowa), status receptorów hormonalnych oraz obecność mutacji w genie PIK3CA.  

Korzyści dla pacjentek wg grup terapeutycznych

Głównym punktem końcowym badania była mediana przeżycia wolnego od progresji (PFS, progression-free survival) oceniana według kryteriów RECIST 1.1.

Kluczowym drugorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite (OS, overall survival), a pozostałe punkty końcowe obejmowały m.in. PFS oceniane przez badaczy, odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) oraz czas trwania odpowiedzi.  

W analizie obejmującej 383 pacjentki otrzymujące T-DXd i pertuzumab oraz 387 pacjentek leczonych schematem THP mediana PFS wyniosła odpowiednio 40,7 miesiąca (95 proc. CI: 36,5–NE) w grupie T-DXd/pertuzumab versus 26,9 miesiąca (95 proc. CI: 21,8–NE) w grupie THP (HR = 0,56; 95 proc. CI: 0,44–0,71; P < 0,0001).

Odsetek potwierdzonych odpowiedzi obiektywnych wyniósł 87 proc. w ramieniu T-DXd/pertuzumab versus 81 proc. w ramieniu THP.

Dane dotyczące OS nie były jeszcze dojrzałe; w momencie analizy 16 proc. pacjentek zmarło w obu grupach populacji ogólnej.  

Stan kliniczny badanych

Mediana wieku pacjentek wynosiła 54 lata (zakres 20–85 lat), wszystkie były płci żeńskiej. W obu ramionach około połowy pacjentek było z Azji, większość była w bardzo dobrym stopniu sprawności według Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) 0, a ponad 80 proc. pacjentek wykazywało ekspresję HER2 3+ w badaniu immunohistochemicznym.

Odsetek pacjentek z dodatnim statusem receptorów hormonalnych wynosił 54 proc., a większość pacjentek miała przerzuty narządowe.

W obu grupach mniej więcej połowa pacjentek miała chorobę de novo.  

Mediana czasu leczenia wynosiła 21,7 miesiąca w grupie T-DXd/pertuzumab i 16,9 miesiąca w grupie THP.

Zdarzenia niepożądane

Wszelkie działania niepożądane związane z leczeniem (TEAE) wystąpiły u 99,7 proc. pacjentek w ramieniu T-DXd/pertuzumab i u 99,0 proc. w ramieniu THP; 54,9 proc. i 52,4 proc. zdarzeń wystąpiło w stopniu ≥3.

Najczęstsze zdarzenia niepożądane związane z leczeniem w ramieniu T-DXd/pertuzumab obejmowały:

• nudności (71,1 proc.),
• biegunkę (55,9 proc.),
• neutropenię (48,8 proc.),
• zmęczenie (48,3 proc.),
• łysienie (46,2 proc.),
• wymioty (42,0 proc.),
• podwyższone stężenia transaminaz (36,0 proc.).

W ramieniu THP najczęstsze TEAE obejmowały m.in.:

• nudności (28,8 proc.),
• biegunkę (54,2 proc.),
• neutropenię (44,5 proc.),
• neuropatię obwodową (28,5 proc.).  

Wnioski

Skojarzenie T-DXd i pertuzumabu w pierwszej linii leczenia HER2-dodatniego raka piersi w stadium zaawansowanym lub przerzutowym wykazało istotne wydłużenie PFS i wyższy odsetek odpowiedzi obiektywnych w porównaniu ze standardowym schematem THP, z profilem działań niepożądanych zgodnym z wcześniej znanymi toksycznościami poszczególnych leków.

Dane wstępne dotyczące OS sugerują trend korzystny dla nowego schematu, a korzyść w zakresie PFS2 wskazuje na trwałość efektu terapeutycznego.