Wpływ witamin A i D na funkcję płuc oraz starzenie epigenetyczne w astmie
Prezentowane na łamach „Thorax” badanie bierze sobie za cel dogłębne wyjaśnienie, w jaki sposób stężenia witamin A i D modyfikują parametry spirometryczne, profile miRNA oraz metylację DNA u pacjentów pediatrycznych i dorosłych cierpiących na astmę oskrzelową.
Właściwy rozwój płuc oraz funkcjonowanie układu immunologicznego są procesami wieloczynnikowymi, na które istotny wpływ mogą mieć również czynniki żywieniowe regulujące ekspresję genów. Dotychczasowe doniesienia sugerowały zarówno ochronny, jak i niekorzystny wpływ witaminy A oraz D na przebieg astmy w zależności od kontekstu klinicznego oraz dawkowania. Prezentowane na łamach „Thorax” badanie bierze sobie za cel dogłębne wyjaśnienie, w jaki sposób stężenia witamin A i D modyfikują parametry spirometryczne, profile miRNA oraz metylację DNA u pacjentów pediatrycznych i dorosłych cierpiących na astmę oskrzelową.
Do przeprowadzenia wielokierunkowych analiz wykorzystano dane pochodzące z dwóch niezależnych kohort chorych na astmę: dziecięcej GACRS (Genetic Epidemiology of Asthma in Costa Rica Study; obejmującej 1165 pacjentów) oraz ODOLLFA (Omic Determinants of Longitudinal Lung Function in Asthma; liczącej 1041 osób dorosłych). Projekt zakładał jednoczesną ocenę biochemiczną i genetyczną – analizę wysycenia organizmu witaminami A i D wraz z zaawansowanym mapowaniem zmian epigenetycznych. Główne kryterium oceny
stanowiła analiza wpływu omawianych mikroelementów na parametry czynnościowe płuc,
takie jak FEV₁, FVC oraz wskaźnik FEV₁/FVC. Obserwacje dowiodły, że u dzieci wyższe stężenie witaminy A koresponduje z lepszymi wartościami FEV₁ (β = 2,5; p = 4,9 x 10) oraz FVC (β = 7,6; p = 7,7 x 10⁻), przy
jednoczesnym obniżeniu wskaźnika FEV₁/FVC; u najmłodszych nie odnotowano natomiast korelacji dla witaminy D.
W populacji dorosłych oba mikroelementy wykazały pozytywny związek z FEV₁ i FVC, jednak wyłącznie witamina A determinowała wyższy indeks FEV₁/FVC (β = 2,5; p = 3,9 10⁻²). Wyniki jednoznacznie wskazują, że prawidłowe wysycenie organizmu witaminą D koreluje z wolniejszym tempem starzenia epigenetycznego u dorosłych.
W sferze molekularnej wyższe poziomy obu substancji wiązały się z hipometylacją cytozyny genu IRF5 w wyspach CpG, co bezpośrednio przekładało się naprawę parametrów oddechowych. Wyodrębnione cząsteczki miRNA, powiązane ze statusem witaminowym, wykazały wspólne punkty uchwytu w szlakach odpowiedzialnych za cykl komórkowy oraz odpowiedź immunologiczną.
