Leki anty-CD20 a ryzyko nieswoistych zapaleń jelit w stwardnieniu rozsianym – analiza szwedzka
Fot: 123 RF
Leki anty-CD20 odgrywają kluczową rolę w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego, jednak pojawiające się doniesienia o możliwym wyzwalaniu procesów zapalnych przewodu pokarmowego budzą rosnące obawy o ich bezpieczeństwo.
W dużym badaniu kohortowym opartym na danych ze szwedzkiego rejestru chorych oceniono ryzyko wystąpienia nieswoistych zapaleń jelit (NZJ) u pacjentów rozpoczynających leczenie rytuksymabem w porównaniu z chorymi stosującymi inne leki modyfikujące przebieg choroby (natalizumab, fumaran dimetylu, fingolimod) oraz z dopasowaną, bezobjawową grupą kontrolną.
Analizą objęto ponad 13 tysięcy cykli terapeutycznych u chorych w wieku 18–55 lat bez wcześniejszego wywiadu NZJ. Terapia rytuksymabem wiązała się z niemal trzykrotnie wyższą zapadalnością na NZJ niż obserwowana w populacji ogólnej (110 vs 41 przypadków na 100 tys. osobolat), podczas gdy u chorych stosujących alternatywne leki modyfikujące powikłanie to występowało sporadycznie (13 na 100 tys. osobolat). Po skorygowaniu o dane demograficzne oraz parametry kliniczne przebiegu SM (jak czas trwania choroby, liczba rzutów itp.) ryzyko wystąpienia nowego zachorowania na NZJ było w grupie rytuksymabu aż dziesięciokrotnie wyższe niż przy stosowaniu pozostałych terapii (HR = 0,10 dla leków porównawczych). Szacuje się, że 5-letnie leczenie rytuksymabem prowadzi do jednego dodatkowego przypadku powikłania jelitowego na 131 leczonych chorych (NNH = 131). Co ciekawe, wśród pacjentów przyjmujących rytuksymab aż 62 proc. rozpoznań stanowiła choroba Leśniowskiego-Crohna, podczas gdy w populacji ogólnej odsetek ten wynosił tylko 29 proc.
Wyniki te wskazują na konieczność uwzględnienia ryzyka powikłań gastroenterologicznych przy kwalifikacji do terapii anty-CD20 u chorych na stwardnienie rozsiane.
Przeczytaj także: „Znamy różnice w mózgach osób ze stwardnieniem rozsianym” i „Tłuszcz w komórkach mózgu nasila stwardnienie rozsiane”.
