Udar w przebiegu choroby Takayasu a miażdżyca dużych naczyń – wyzwania diagnostyczne
123RF
Udar mózgu wywołany przez zapalenie tętnic Takayasu (TAK) oraz udar w przebiegu miażdżycy dużych naczyń (LAA) wykazują nakładające się cechy kliniczne, choć u ich podstaw leżą zupełnie odmienne mechanizmy patofizjologiczne a samo leczenie wymagai wymaga innych strategii terapeutycznych. Nowe badanie zestawia niuanse kliniczne, jak i obrazowe.
Precyzyjne rozróżnienie tych dwóch etiologii stanowi wciąż poważny sprawdzian diagnostyczny, niosący za sobą krytyczne konsekwencje dla dalszego postępowania z pacjentem. Celem opublikowanego w „Stroke and Vascular Neurology” badania było zestawienie profili klinicznych, parametrów obrazowych oraz rokowania w obu wymienionych postaciach udaru.
Materiał badawczy oparto na ogólnokrajowych rejestrach prowadzonych w Chinach. Do badania włączono 80 chorych z udarem w przebiegu TAK wyselekcjonowanych spośród 926 pacjentów z tą układową chorobą tkanki łącznej. Grupę porównawczą tworzyło 372 pacjentów z udarem miażdżycowym (LAA), wyłonionych z obszernej populacji 14 146 uczestników rejestru China National Stroke Registry-III. Podczas analiz zestawiono ze sobą czynniki ryzyka, charakterystykę naczyniową w badaniach obrazowych oraz odległe rokowanie, przeprowadzając dodatkową analizę w podgrupach w zależności od współistnienia zmian miażdżycowych u chorych z TAK.
Obserwacje potwierdziły, że chorzy z udarem w przebiegu TAK byli znamiennie młodsi, wykazywali wyraźną przewagę płci żeńskiej oraz rzadziej prezentowali tradycyjne, naczyniowe czynniki ryzyka w porównaniu z grupą LAA. Ponadto charakteryzowali się oni wyższym odsetkiem dobrych wyników funkcjonalnych po przebytej ostrej fazie udaru, definiowanych jako 0–2 punkty w skali mRS (93,2% vs 72,6%, p = 0,0002). W zakresie badań obrazowych dla TAK charakterystyczne okazało się przeważające zajęcie odcinków pozaczaszkowych oraz udary w zakresie krążenia przedniego zlokalizowane podkorowo i w głębokiej istocie białej. Wśród pacjentów z TAK osoby ze współistniejącą miażdżycą były starsze, chorowały dłużej oraz reprezentowały wyższe ryzyko powikłań w zakresie odgałęzień łuku aorty, wiążąc się z częstszą koniecznością interwencji wewnątrznaczyniowych.
