Przewlekły krwiak podtwardówkowy – dlaczego sukces chirurgiczny to dopiero początek drogi

Aby rzucić więcej światła na ten problem, szwajcarscy naukowcy przeprowadzili badanie kohortowe z imponującym – bo aż dziesięcioletnim – okresem obserwacji. Projekt objął grupę 359 dorosłych pacjentów poddanych zabiegowi chirurgicznemu, których losy dokładnie zestawiono z danymi populacji referencyjnej. Analizie poddano nie tylko wskaźniki przeżywalności, ale również wielowymiarową ocenę codziennego funkcjonowania na wiele lat po opuszczeniu sali operacyjnej.

Zgromadzone statystyki ujawniły dość niepokojący trend. Wykazano, że pacjenci po interwencji neurochirurgicznej są długoterminowo obciążeni podwyższonym ryzykiem zgonu w stosunku do swoich zdrowych rówieśników. Choć po pierwszym roku przeżywalność w badanej kohorcie kształtowała się na wysokim poziomie niemal 93 proc. (wobec niespełna 99 proc. w grupie kontrolnej), z upływem czasu różnica ta drastycznie rosła. Po pięciu latach odsetek wynosił 76,6 proc, a po pełnej dekadzie przy życiu pozostało 55,5 proc. badanych z grupy operowanej (wśród dopasowanej ogólnej populacji wskaźnik dziesięcioletniego przeżycia wynosił ponad 73 proc.). Dane wskazują zatem, że przebycie cSDH wiąże się z przewlekłym obciążeniem dla organizmu, objawiającym się mniej więcej 18-procentową różnicą w długoterminowym przeżyciu.

Odnotowania wymaga również fakt, że mimo pomyślnie zakończonego leczenia operacyjnego pacjenci rutynowo zgłaszali utrzymujące się deficyty poznawcze oraz problemy z pełnieniem dotychczasowych ról społecznych. Mimo obserwowanych dysfunkcji ogólne postrzeganie własnej jakości życia nie odbiegało istotnie od przyjętych norm.

Przeczytaj także: „W diagnostyce guzów mózgu ważne są zmiany w zachowaniu”.