Leczenie skojarzone powoduje większą utratę masy ciała w cukrzycy typu 2 niż monoterapia
Wyniki badania II fazy wykazały, że skojarzone stosowanie badanego agonisty receptora amyliny – eloralintydu – oraz tirzepatydu prowadziło do większej utraty masy ciała niż stosowanie któregokolwiek z tych leków w monoterapii u dorosłych z nadwagą lub otyłością oraz cukrzycą typu 2.
Eloralintyd to selektywny agonista receptora amyliny podawany raz w tygodniu, natomiast tirzepatyd to podwójny agonista receptorów GIP i GLP-1. Zastosowanie tych leków w skojarzeniu pozwala zatem oddziaływać na trzy szlaki hormonalne aktywowane przez składniki odżywcze, które biorą udział w regulacji apetytu i glikemii: szlaki amyliny, GIP oraz GLP-1.
W trwającym 48 tygodni randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną otrzymującą placebo wzięło udział 367 dorosłych pacjentów z otyłością lub nadwagą oraz cukrzycą typu 2, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych i Argentyny. Uczestników przydzielono losowo do jednej z 10 grup terapeutycznych, w których otrzymywali oni: placebo, eloralintyd w różnych dawkach (w monoterapii), tirzepatyd (w monoterapii), połączenie obu leków lub schemat sekwencyjny, w którym eloralintyd włączano po zwiększeniu dawki tirzepatydy.
Na początku badania średnia masa ciała wynosiła 105,4 kg, a średni poziom hemoglobiny glikowanej (A1c) – 8,1 proc. Głównym punktem końcowym była procentowa zmiana masy ciała w 48. tygodniu w grupie otrzymującej leczenie skojarzone w porównaniu z grupą placebo; porównania z monoterapią tirzepatydem i eloralintydem stanowiły drugorzędowe punkty końcowe.
We wszystkich czterech schematach leczenia skojarzonego odnotowano większą utratę masy ciała. W 48. tygodniu średnia redukcja masy ciała wyniosła: 13,2 proc. przy zastosowaniu eloralintydu w dawce 3 mg i tirzepatydu w dawce 5 mg; 19,4 proc. przy dawce 6 mg eloralintydu i 5 mg tirzepatydu; 19,9 proc. przy dawce 6 mg eloralintydu i 10 mg tirzepatydu; oraz 23,3 proc. przy dawce 9 mg eloralintydu i 15 mg tirzepatydu.
Dla porównania, średnia utrata masy ciała wyniosła 14,8 proc. przy stosowaniu samej tirzepatydu w dawce 15 mg oraz mieściła się w przedziale od 8,2 proc. do 12,3 proc. w przypadku monoterapii eloralintydem. Uczestnicy otrzymujący placebo stracili 3,0 proc. masy ciała. W ujęciu bezwzględnym terapia skojarzona z zastosowaniem najwyższych dawek skutkowała średnią utratą masy ciała na poziomie ok. 24,5 kg, podczas gdy przy samej tirzepatydzie (15 mg) było to ok. 15,6 kg.
Jeśli chodzi o wyższe progi utraty masy ciała, w 48. tygodniu badania 62 proc. uczestników otrzymujących terapię skojarzoną (tirzepatyd 15 mg plus eloralintyd 3 lub 6 mg) uzyskało redukcję masy ciała o co najmniej 20 proc., 36 proc. – o co najmniej 25 proc., a 19 proc. – o co najmniej 30 proc. W grupach stosujących terapię skojarzoną z użyciem najwyższych dawek nawet 25 proc. uczestników osiągnęło redukcję masy ciała na poziomie co najmniej 30 proc.
Znacznie poprawiła się również kontrola glikemii. Średnie obniżenie poziomu HbA1c w grupach stosujących leczenie skojarzone wyniosło od 2,2 do 2,9 punktu procentowego, podczas gdy w przypadku stosowania samego tirzepatydu w dawce 15 mg – 2,4 punktu procentowego, dla samej eloralintydy – od 1,1 do 1,4 punktu procentowego, a dla placebo – 0,3 punktu procentowego.
Nawet 77 proc. uczestników otrzymujących terapię skojarzoną osiągnęło poziom HbA1c poniżej 5,7 proc., co odpowiada normoglikemii.
Ponadto, zgodnie z przedstawionymi danymi, od 90 proc. do 100 proc. uczestników stosujących leczenie skojarzone osiągnęło w 48. tygodniu poziom HbA1c poniżej 7 proc.
