Wszystko pilne, nic ważnego ►

Jakub Szulc był jednym z uczestników panelu „Szpitalnictwo – najbardziej kosztochłonna część systemu. Ilu szpitali naprawdę potrzebuje Polska? Reforma, której boją się politycy”, zorganizowanego podczas X Kongresu Wizja Zdrowia – Diagnoza i Przyszłość – Foresight Medyczny.

Wprowadzając eksperta do rozmowy, moderator panelu, Krystian Lurka z „Menedżera Zdrowia”, przypomniał jego wypowiedź ze stycznia 2026 r. Jakub Szulc podczas inauguracyjnej konferencji Priorytety w Ochronie Zdrowia 2026 mówił otwarcie, że szpitali w Polsce jest za dużo – pisaliśmy o tym w tekście „Za dużo szpitali – to nie wypali”.

– Utrzymywanie tak dużej liczby szpitali jak w naszym kraju nie jest korzystne ani jeśli chodzi o jakość świadczeń zdrowotnych i bezpieczeństwo pacjentów, ani o finanse – ocenił wtedy ekspert.

Wypowiedź Jakuba Szulca poniżej. Pod wideo dalsza część tekstu.

Nic nowego

– Mogłem to powiedzieć dziesięć lat temu, osiem lat temu, pięć. Pytanie o liczbę szpitali pozostaje aktualne. Dodam – bo poglądy mają to do siebie, że lubią się zmieniać, a w szczególności zależą od pełnionych w danym momencie stanowisk czy ról – że wciąż tak uważam – zaznaczył wiceprezes NFZ podczas panelu zorganizowanego 6 października.

Przedstawiciel płatnika dodał, że problemy sektora medycznego są od lat.

– Mamy archaiczny system, archaiczną organizację ochrony zdrowia. To była prawda dziesięć lat temu i jest prawdą dziś – stwierdził.

Ekspert zwrócił jednak uwagę, że debata o samej liczbie placówek bije w zły punkt.

– Liczba szpitali nie ma kluczowego znaczenia. Istotne jest to, jakiej populacji służą, w jakim stopniu centralizują lub decentralizują opiekę oraz czy świadczenia są organizowane z perspektywy bezpieczeństwa, jakości oraz dostępności, w tym geograficznej – wymieniał Jakub Szulc.

Wiceszef funduszu wskazał również, że polska sieć lecznictwa stacjonarnego jest bardzo gęsta, dlatego problemu nie rozwiążą żadne drobne poprawki.

– Po pierwsze, powinniśmy pomyśleć o tym, żeby zmienić profile działalności naszych szpitali. Nie tyle traktować sam szpital jako jednostkę, która udziela świadczeń, ile patrzeć na to, co jest w nim oferowane. Po drugie, musimy przesuwać opiekę. Te działania są podejmowane, ale przebiega to bardzo wolno i niezwykle opornie – ocenił prelegent.

Kierunek tych modyfikacji musi prowadzić do konsekwentnego przenoszenia ciężaru leczenia w stronę sektora ambulatoryjnego – tam, gdzie pełna hospitalizacja nie jest niezbędna, a także z ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (AOS) bezpośrednio do podstawowej opieki zdrowotnej (POZ), jeśli tylko pozwalają na to uwarunkowania medyczne.

Jakub Szulc wspomniał przy tym o nadmiarowych hospitalizacjach – zarówno zachowawczych, jak i zabiegowych – które wciąż obciążają system.

O pilności i ważności

Szulc określił powód trwającego od lat zastoju.

– Kłopot polega na tym, że same chęci to zdecydowanie za mało. W ślad za deklaracjami muszą iść zmiany organizacyjne i finansowe – przestrzegał Jakub Szulc.

Mówił też o odwiecznym konflikcie priorytetów.

– Mylimy dwa sformułowania: „pilne” i „ważne”. Niestety, wciąż zajmujemy się sprawami pilnymi, a na ważne zostaje bardzo niewiele czasu i chęci. To jeden z największych problemów, z którymi w polskiej ochronie zdrowia nie potrafiliśmy sobie poradzić przez ostatnich trzydzieści lat. Próbujemy, ale na ile te starania są skuteczne i adekwatne, to zupełnie inna historia... – podsumował Jakub Szulc.

Świątynie błędów ►Polskie szpitale traktujemy jak nienaruszalne świątynie, kurczowo trzymając się archaicznych murów, które generują gigantyczne koszty stałe i marnotrawstwo czasu personelu. Próby opanowania tego kryzysu tradycyjnym arkuszem kalkulacyjnym to szukanie przyczyn tam, gdzie widać jedynie skutki – mówił o tym Jarosław Kozera.

Przeczytaj także: „Koniec dyktatury łóżka”, „Operacja na otwartym rynku”, „Koniec z niekontrolowaną konkurencją o lekarzy specjalistów” i „MCDA – kiedy i co to da?”.

Więcej materiałów z konferencji po kliknięciu w poniższy baner.