Korzyści i ryzyka trombektomii w niedrożności naczyń średniego kalibru
Zasadność wykonywania trombektomii w ostrym udarze niedokrwiennym naczyń średniego kalibru (MeVO), od dłuższego czasu pozostaje przedmiotem dyskusji. Chcąc precyzyjnie określić, czy zabieg ten przynosi wymierne korzyści u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi deficytami neurologicznymi, przeprowadzono otwarte badanie z randomizacją obejmujące niespełna 50 ośrodków w Chinach.
Do analizy włączono 563 chorych (mediana wieku 71 lat, mediana NIHSS wynosząca 10), u których interwencję zabiegową podjęto do 24 godzin od momentu wystąpienia objawów.
Głównym kryterium oceny skuteczności leczenia była niezależność funkcjonalna pacjentów, definiowana jako wynik od 0 do 2 w zmodyfikowanej skali Rankina (mRS) w 90. dniu po udarze. Analiza danych wyraźnie podkreśla przewagę strategii inwazyjnej: aż 58,6 proc. chorych poddanych trombektomii w połączeniu z leczeniem zachowawczym osiągnęło wyżej opisany próg samodzielności. W grupie poddanej wyłącznie leczeniu zachowawczemu odsetek ten wyniósł 46,6 proc. Należy przy tym zaznaczyć, że dla 36,6 proc. wszystkich uczestników badania kluczowym elementem tej formy leczenia była dożylna tromboliza, pozwalająca ocenić skuteczność interwencji również w modelu terapii pomostowej.
Wdrożenie leczenia wewnątrznaczyniowego wiązało się z wyższym odsetkiem objawowych krwawień śródczaszkowych (4,7 proc. w grupie interwencyjnej wobec 2,2 proc. w grupie kontrolnej). Śmiertelność w perspektywie 90 dni pozostała natomiast na zbliżonym poziomie dla obu strategii (odpowiednio 11,1 proc. oraz 10,2 proc.). Wyniki tego pilotażowego badania dowodzą, że choć trombektomia w MeVO niesie za sobą lekko podwyższone ryzyko powikłań krwotocznych, to w ogólnym rozrachunku istotnie zwiększa szanse pacjenta na uniknięcie trwałego inwalidztwa.
