Terapia anty-CD20 w stwardnieniu rozsianym – badanie III fazy

Skuteczność przeciwciał monoklonalnych przeciwko antygenowi CD20 zrewolucjonizowała leczenie rzutowych postaci stwardnienia rozsianego. Jednak optymalny dobór preparatu pozostawał przedmiotem dyskusji z powodu braku bezpośrednich badań porównawczych typu head-to-head. Opublikowane w „NEJM” badanie III fazy miało na celu zweryfikowanie, czy powszechnie stosowany rytuksymab wykazuje równie wysoką skuteczność jak okrelizumab u pacjentów ze świeżo rozpoznaną chorobą i potwierdzoną aktywnością kliniczną.

W tym wieloośrodkowym, podwójnie zaślepionym badaniu typu non-inferiority wzięło udział 216 chorych, których losowo przydzielono w stosunku 3:2 do grupy otrzymującej rytuksymab lub okrelizumab.

Obie substancje podawano dożylnie co 6 miesięcy przez dwa lata. Jako główne kryterium oceny skuteczności zdefiniowano odsetek pacjentów wolnych od nowych lub powiększających się zmian ogniskowych w obrazowaniu MR (w sekwencji T2), oceniając dynamikę radiologiczną między 6. a 24. miesiącem terapii. Granicę non-inferior określono na poziomie do dziesięciu punktów procentowych na niekorzyść rytuksymabu.

Prawdopodobieństwo braku progresji zmian w badaniu MRI oszacowano na 92,2 proc. dla rytuksymabu oraz 94,8 proc. dla okrelizumabu. Różnica ryzyka wyniosła –2,6 punktu procentowego (95-proc. CI –9,4 do 4,3), spełniając tym samym założone kryteria statystyczne. Obserwacje kliniczne wykazały zbliżone wskaźniki rocznej częstości rzutów, stabilizację stopnia niepełnosprawności oraz podobne profile sprawności poznawczej w obu ramionach badania.

Analiza bezpieczeństwa ujawniła wyższy odsetek infekcji w grupie rytuksymabu (82 proc. vs 69 proc.), niemniej jednak odsetek ciężkich zdarzeń niepożądanych był niski i niemal identyczny w obu kohortach, osiągając odpowiednio 8 proc. i 7 proc.